Internationale vrouwen dag

Mijn Mamouschkaatje

Op zo'n dag als vandaag moet ik weer extra aan je denken.

Want zo langzamerhand zijn er dagen dat ik niet aan je denk.

Jij wist dat dat zou gebeuren.

En dat geeft ook niet.

Het gaat zoals het gaat....en het leven gaat door. En meer van dit soort platitudes

En toch ....

Mam....op zo'n dag als vandaag mis ik je gewoon weer...

Kijken

Kleurpotlood blijft toch mijn medium. Dat begon toen ik van mijn oma een prachtige doos Prismalo van Caran D'Ache kreeg.

48 kleuren maar liefst.

Ik was 8 volgens mij. Het moment dat ik dat blik opendeed en de fonkelnieuwe kleurpotloden zag en rook, dat moment vergeet ik nooit meer. Alsof ik een stukje van de regenboog cadeau kreeg. Het was magisch!


Het geluid van kleurpotloden op papier, een tekening die langzaam groeit, dat is voor mij het ultieme ontspannen.
Na een dagje werken, of stress vanwege wat dan ook, na verdrietige momenten, op die momenten zijn mijn kleurpotloden mijn ontspanning.

Werken met kleurpotlood vergt geduld. Ik word als het ware mijn tekening ingezogen. En soms ben ik uren met een tekening bezig.
De tekening van de hond van mijn vorige post bijvoorbeeld, daar was ik echt wel zo'n 10 uur mee bezig, als het al niet meer was.

Want eenmaal bezig vergeet ik de tijd ook wel eens.

Maar soms werk ik schetsmatiger. Gewoon omdat ik iets leuks zag onderweg. Even een stiekeme snapshot met mijn telefoon en dat dan uitwerken.

Deze maakte ik op les. In 2 uurtjes dus. Met mijn Pablos van Caran D'Ache. Want na dat prachtige cadeau van mijn oma , blijft dat toch wel mijn favoriete merk.
Op wat zwaarder schetspapier (voorblad van het blok is verdwenen)

Amateur

Ik teken en schilder graag, maar en amateur ben en blijf ik.
Dat kun je negatief opvatten, maar het geeft veel vrijheid. Geen opdrachten, geen marketing, geen productiecijfers. Gewoon voor de lol en voor ontspanning.
Het hoeft geen kunst met een hoofdletter "K" op te leveren, en ik hoef er niet van te leven.

Nu ben ik lid van diverse facebook groepen waar tekenen en schilderen het hoofdonderwerp is. Kinderen, paarden, honden en katten zijn daar onderwerp numero uno. Je telt pas echt mee als je dat op papier weet te zetten. Joep en Truus heb ik al een keer uitgeprobeerd, maar toen ik de hond van H&B zag, was ik verkocht.

De eerste keer dat ik haar zag was ze een pup. Met een snoet als een charmante geisha, een onbekommerd lieve blik in haar ogen en de bevalligheid van een pup die het in haar heeft om stevig te worden. Want een Old English Bulldog wordt redelijk stevig.

Lola

Dus heb ik me aan Lola gewaagd.
Derwent procolour op Gerstaecker 5 papier (A3)

Die procolours zijn niet mijn meest favoriete potloden, maar op dit papier doen deze potloden het erg goed. Mooie laagjes, ze blenden goed en ze vlekken niet te erg. Nee, op dit papier ga ik de procolours zeker vaker gebruiken!

Ze zijn weer weg.

,l

Dat noemen ze vakantie, maar voor mij is het hel.

p

Alleen met die pokkuhbroer, maar wel met een lieve oppas.

Dat dan weer wel.

Ik wou dat ze al weer terug waren.

Zug.

Reorganisatie

Brillenvrouw verzuchtte van de week “ik werk bij een REorganisatie”

Ze kriebelde me op mijn kop. Ik ben niet van het aaien, maar kriebelen op mijn kop dat vind ik fijn. 

Dan wil ik zelfs klaagzangen aanhoren.

Kriebelen en klagen gaat prima samen heb ik gemerkt.

“ik ben er klaar mee” zei ze nog. 

“Taakstellingen, dereguleringsoperaties, grote efficiency operaties, Balkenende I en Balkenende II......... Bij Rutte stopte ik maar met tellen”

Ze zucht even. 

En ik ga er even goed voor zitten.

“Nu weer een nieuwe IG, die denkt dat hij een organisatie in beter vaarwater kan leiden….dat dacht de vorige ook”

“Och” besloot ze….”gelukkig mag ik nog 13 of 14 jaar…wie zal het zeggen” 

Ze schonk een wijntje in.

Ziek

De oplettende lezer weet het. Ik heb een zwak gestel.
En gister was het weer zo ver.

Ik voelde me al eerder niet lekker.
Kale was weg.

Ik had al eerder deze week een ongelukje....krampen...vreselijke krampen en eer ik het in de gaten had, had ik op de badmat gekakt. Natuurlijk zag Brillenvrouw dat meteen en vanaf dat moment hield ze me nauwlettend in de gaten.
Zodra ik ergens zat kwam ze toch even langs.

Gistermiddag ging het nog redelijk. Ik mocht naar buiten, het was droog (komt niet vaak voor de laatste tijd, dus daar wilde ik van genieten)

Tot ik naar binnen moest. "Ik ben moe" zei Brillenvrouw tegen me op een toon dat ik wist dat ze het meende. Het was nog licht, maar och, ik gun haar haar nachtrust.

Maar ik had nog geen stap over de drempel gezet of de krampen sloegen weer toe.

En voor ik het wist had ik op de drempel gekakt...en op...enne....weer.....en ik moest ook kotsen ineens. En weer ....en weer.....Overal waar ik kwam haalde Brillenvrouw alles uit de buurt. "Och jongetje toch" mompelde ze tegen me.

Als rechtgeaarde kater kan ik u vertellen dat ik mij hondsberoerd voelde. En in al mijn hondsbereroerdheid hoorde ik haar bellen.
Ik hoorde haar vertellen over mijn vorige problemen. En toen ze begon te huilen sloeg de paniek toe. Zeker toen ik hoorde dat ze Kale probeerde te bellen.

Ik hoorde het woord inslapen en dat met haar verdriet zei me genoeg.

Ik moest weg.....ontsnappen...en wel onmiddelijk!

Zeker toen ik het plastic mandje zag sloegen de stoppen bij me door.

Maar hoe het ging weet ik niet, ineens zat ik in het mandje en was ik buiten. Ik hoorde Brillenvrouw mompelen...."als je maar wel piest jongetje, ik wil niet dat je zo ziek bent"
Ik hoorde dat ze huilde.

Bij dokkie heb ik het niet bewust meer meegemaakt. Ik werd geprikt en geknepen en ik moest plassen. Voor onderzoek.

Voor ik het wist was ik weer thuis. Het was inmiddels niet meer licht en Brillenvrouw zag er afgepeigerd uit. Ze kriebelde op mijn kop en noemde me stoere kater. En ik kroop 's nachts maar tegen haar aan. Ze had duidelijk behoefte aan steun.

Straks komt Kale weer terug.

BewarenBewaren

Kont

Brillenvrouw kijkt haar foto’s door. Daar is zij heel geconcentreerd mee bezig.

Ik snor achter haar kont. 

Zij zit altijd op het puntje van haar stoel ….dat weet ik. Net ruimte genoeg om achter haar te gaan liggen.

Kaap Kont.

Ik verblijf graag achter Kaap Kont. 

Af en toe kriebelt ze onder mijn kin of kroelt ze op mijn kop.

Kaap Kont bezoek ik heel soms zelfs als zij op de WC zit.

Tot grote hilariteit van Brillenvrouw. En van Kale, die erbij wordt gehaald, als ik dat doe.

Nee, ik mag dat wel. Bekende patronen. Veiligheid. Warmte en gezelligheid. 

Geborgenheid ook.

Net als hier. Achter de azalea.

In de zon. 

Wat ben ik lief he!