Tekenen

Aan de wand kun je zeggen.

Maar voor mij is tekenen net wat meer. Ik probeer er rust mee in mijn hoofd te krijgen. 

Genietend van de geur van potloden, het geluid van potloden over het papier. Iets onder je handen zien groeien. 

Mijn kleurpotloden zijn mijn ieniemini stukje van de regenboog....helemaal voor mezelf alleen. 

Regelmatig is het resultaat ok...regelmatig ook wel minder dan ok. 

Maar dat geeft niet. Het is mijn moment van plezier, rust en zen.

Deze tekening maakte ik op A3 formaat. Met inktense (Derwent) als onderlaag en daar ben ik met kleurpotlood overheen gegaan. Her en der een beetje "fine-tec" metaliek aquarel overheen gegaan.

Kijken

Kleurpotlood blijft toch mijn medium. Dat begon toen ik van mijn oma een prachtige doos Prismalo van Caran D'Ache kreeg.

48 kleuren maar liefst.

Ik was 8 volgens mij. Het moment dat ik dat blik opendeed en de fonkelnieuwe kleurpotloden zag en rook, dat moment vergeet ik nooit meer. Alsof ik een stukje van de regenboog cadeau kreeg. Het was magisch!


Het geluid van kleurpotloden op papier, een tekening die langzaam groeit, dat is voor mij het ultieme ontspannen.
Na een dagje werken, of stress vanwege wat dan ook, na verdrietige momenten, op die momenten zijn mijn kleurpotloden mijn ontspanning.

Werken met kleurpotlood vergt geduld. Ik word als het ware mijn tekening ingezogen. En soms ben ik uren met een tekening bezig.
De tekening van de hond van mijn vorige post bijvoorbeeld, daar was ik echt wel zo'n 10 uur mee bezig, als het al niet meer was.

Want eenmaal bezig vergeet ik de tijd ook wel eens.

Maar soms werk ik schetsmatiger. Gewoon omdat ik iets leuks zag onderweg. Even een stiekeme snapshot met mijn telefoon en dat dan uitwerken.

Deze maakte ik op les. In 2 uurtjes dus. Met mijn Pablos van Caran D'Ache. Want na dat prachtige cadeau van mijn oma , blijft dat toch wel mijn favoriete merk.
Op wat zwaarder schetspapier (voorblad van het blok is verdwenen)

Goffer

Heb ik weer spit. Ik loop als Donald Duck door het huis. 2 maanden terug ook al en toen zei een collega van me dat ik meteen de dokter moest bellen voor pijnstillers en spierverslappers. En ook mijn zus (ervaringsdeskundige) zei hetzelfde. Dus hoewel ik geen liefhebber ben van medicijnen toch maar dokkie gebeld. Ik was even bang dat ze wilde dat ik langs kwam, maar nee hoor, 15 diazepammetjes werden zonder mokken voorgeschreven en schatje haalde ze op weg naar huis op.

En ik moet zeggen het scheelt echt! Ik heb doelbewust geen pijnstillers genomen. 1 tablet is wel ff genoeg vind ik zo.

Maar ik ben weer in staat om iets te doen. Hoewel het allemaal niet te lang moet duren want ik ben zoooo slaperig! Maar ik voel me wel inene heel creatief, dat dan weer wel!

Die creativiteit moet gevierd worden, dus dan maar droedelen. Buro-stoel goed ingesteld en mijn potloodjes liggen altijd al binnen handbereik. Terwijl ik zat te droedelen bedacht ik me dat sommige van mijn potloodjes al ruim 40 jaar oud zijn. Ik kreeg ze van mijn oma voor mijn achtste verjaardag. Ik zal zolang als ik leef niet meer die vreugde van dat cadeau vergeten. Die geur van die potloden toen ik het blik open deed. Al die potloden brandschoon en op kleurvolgorde.

Wij waren niet rijk dus ik besefte me donders goed wat een kostbaar cadeau ik van haar kreeg.

Het gros van die potloden  is nog steeds in gebruik (een paar er van zijn inmiddels echt op). En ik teken toch best veel. Toegegeven deze Caran D'aches zijn inmiddels aangevuld met Bruynzeel, Faber Castell, Derwent en Karisma (die helaas niet meer worden gemaakt), maar de Caran D'aches van Oma doen nog steeds dienst.

Hoeveel kleurpotloden heb ik vraagt u?

Nou een voorzichtige schatting is denk ik 200. En nog steeds word ik hebberig van een mooi blik kleurpotloden. En tekenen blijft toch wel een beetje mijn  favoriet. Hier mijn droedeltje van vandaag. Met drie kleurpotloden van ruim 40 jaar oud.

Als mijn Oma dat nog had kunnen meemaken was ze blij geweest dat ze me dat cadeau destijds gaf.