Consuminderen

Sommige blogjes die ik volg gaan over consuminderen. Inmiddels volg ik er nog nog maar één of twee, want sommige van die blogjes gaan echt alleen maar over geld. En hoe je kunt beknibbelen en besparen. En da's mij een beetje te beperkt.

In één van die blogjes las ik de zin  "consuminderen is meer uit minder halen" en ineens deed ik een sprong terug in de tijd. Ik moest ineens weer aan mijn oma denken.

Het goede mens had alleen AOW en ook in die tijd betekende dat al geen vetpot. Maar mijn oma redde het op haar AOW.

Mijn oma had gouden uitspraken. Eén daarvan was "Laat de arremoe de pest maar krijgen!!"  een gevleugelde uitspraak als zij wellustig een hap uit bijvoorbeeld een moorkop nam. Als ze koekjes kocht, dan waren het altijd roomboterkoekjes van een banketbakker. Van een banketbakker die zelf nog koekjes bakte. Het beleg dat zij op brood nam was luxe. En ze belegde niet zuinig, want je moest er wel van kunnen genieten zei ze.

Het lukte haar ook nog om te sparen. De laatste jaren van oma's leven hield mijn moeder een schuin oogje op haar financiën. Om in de gaten te houden of er geen betalingen over het hoofd werden gezien. En ik weet nog goed dat mijn moeder af en toe mijn oma de stad in sleepte om iets leuks voor zichzelf te kopen, of om iets gezelligs te doen. Zoveel zette ze soms opzij. "Voor de kinderen" zei mijn oma dan. Waarop mijn moeder een beetje kribbig tegen haar zei dat ze liever had dat ze iets leuks deed voor zichzelf, want de kinderen hadden het ruimer dan oma.

Nee oma verstond de kunst van meer met minder doen, en vooral ook van het genieten van de geneugten van het leven.

Nog steeds gebruik ik oma's uitspraak. Niet dat ik het arm heb, integendeel. Ik voel me erg rijk. Maar voor mij vormt die zin de inzegening van een geniet-moment.
En da's dan ook een mooi moment om weer even aan oma te denken !

Sparen en zo

Brillenvrouw is binnenkort jarig en dat stemt haar wat filosofisch.

Zo wordt haar gevraagd wat zij voor haar verjaardag wil hebben. Ze kijkt me dan aan en zegt "tsja, wat moet ik nu vragen?"  Ik snor in haar oor dat ze mij al heeft en dus niet veel meer nodig heeft. Maar misschien kan ze wat zonneschijn vragen. Daar lig ik graag in. Of misschien kan ze wat meer vrije tijd vragen, ik heb haar graag om me heen. Maar ze legt uit dat dat niet echt zaken zijn die via een verjaardag te regelen zijn.

Terwijl ik bij haar op schoot kruip vertelt ze me dat gister op de radio werd gezegd dat er in Nederland 360 miljard op spaarrekeningen is weggezet. Nederland is massaal aan het sparen gegaan.
Ze rekent me voor dat er gemiddeld per Nederlander 21 duizend euro is weggezet. Elke Nederlander, en daarbij is voor het gemak van rekenen uitgegaan van 17 miljoen inwoners. Dus er zitten ook mensen bij die geen eigen inkomsten hebben, of hele lage inkomsten hebben. Mensen die naar alle waarschijnlijkheid niet sparen.

Ik krul me wat dichter op haar schoot. Brillenvrouw zegt me dat in dit huis het geld af en toe  tegen de plinten klotst. Geen auto, geen kinderen...één kern gezonde poes. Ik lik dankbaar haar duim als ze dat zegt. Ik weet dat ze het over mij heeft. En wij hebben lang geen 21 duizend euro per persoon op de bank staan. En ik weet nu al niet wat ik voor mijn verjaardag moet vragen. "Alles wat ik wil is eigenlijk niet met geld te koop" zegt ze.
Ik merk dat ze zit na te denken.

Dan zegt ze "Waarom zijn veel mensen zo ontevreden in Nederland? We behoren met zijn allen in dit land tot de rijkste 10% van de wereldbevolking. Onze zorg kan beter, maar is nog steeds één van de beste ter wereld. Voor de meeste mensen is goed onderwijs bereikbaar en beschikbaar. De wegen zijn goed en ze worden goed verlicht. Er ligt altijd eten in de winkels. Er vliegen normaal gesproken geen kogels om je hoofd als je over straat gaat. Het drinkwater uit de kraan is altijd veilig."

Ze zucht even. "En als we dan ineens wat meer belasting moeten betalen lopen we met zijn allen te schreeuwen alsof ons hoogst persoonlijk een oor aan wordt genaaid"

"Terwijl we gemiddeld per persoon 21 duizend euro op de bank hebben staan. En we weten ook al niet eens wat we voor onze verjaardag moeten vragen."

"Eigenlijk zouden we ons en masse eens diep moeten schamen" besluit ze. En ik kijk uit het raam en denk na.....over wat ik vanavond zal gaan eten.