Aandacht

Gister kwam Brillevrouw compleet gesloopt thuis.

"OR" zei ze en ze kriebelde me op mijn kop. Heerlijk als ze dat doet, maar ik merkte dat ze er niet bij was. Ze gaf ons gedachteloos te eten.
En ze zette een kopje thee voor haar zelf.

Eenmaal klaar met mijn eten, ging ik naast haar zitten en keek haar even aan. Meestal hebben we niet veel nodig om een goed gesprek te starten....Brillevrouw en ik.

"Ik heb zo'n hekel aan mensen die zichzelf altijd en overal in het middelpunt van de belangstelling zetten". Ze keek me even aan en nam een slokje van haar thee. "Mensen die het ALTIJD beter weten dan de ander, mensen die een podium zoeken en dan óók nog niet eens de moeite nemen om naar een ander te luisteren"

Dat zette me aan het denken.

Ik heb een hekel aan die pokkuhzus van me. Altijd, maar dan ook echt altijd staat zij in het middelpunt van de belangstelling. Als er visite is dan snort ze op ieders schoot. Bepotelt mensen om aandacht en echt iedereen vindt dat prachtig.

Iedereen, behalve ik.

Ik erger me groen en geel aan haar. Ik háát haar. Die aandachtsgeile stoeipoes van een zus van me.

Waarom ziet niemand mijn kwaliteiten?

Wat doe ik verkeerd?

Sentiment

Januari is een maand van goede voornemens.
Als je je iets voorneemt, kijk je vooruit.

Naar de toekomst.

Maar begin januari ruim je ook de kerstspullen op en dan kijk je even terug.

Dat is een mooi sentimenteel moment.

Je denkt terug aan je vader....en hoe hij foeterde op de kerstboomlampjes die hopeloos in de klit zaten...en hoe ik me als kind al voor nam...

"dat doe ik later beter!!"

En je denkt terug aan je oma en je moeder.

Lof en zuurkool ...... en de schalen die zij er voor gebruikten.

En die schalen gebruik ik ook nog steeds regelmatig.

Vanavond ging er Spaanse kip in. In de schaal van mijn moeder. Maar binnenkort is de lof weer aan de beurt. In de schaal van mijn oma.

Mooi toch?

Warm

Volos is een leuke stad. Leuke winkels, mooie boulevard en leuke tsipouroudakia.

Suizebollend van ons middagdutje struinen we door de stad. Het is warm. Bewolkt en af en toe een buitje maakt het drukkend. 30 graden kan dan best warm zijn.

Naousa

Maar warmte is ook fijn. Het is een excuus om met een fijn drankje (vers sinaasappelsap en daarna een citroen-slush) naar de pantoffelparade op de boulevard te kijken.

Terwijl we naar de voorbijtrekkende mensen kijken, vraag ik met toch af of zo'n boulevard niet in een safariprogramma kan worden opgenomen.

De mens blijft toch het meest leuk en kleurrijk om te bekijken.

De volgende dag reizen we af naar Naousa. Midden in hét wijn- en fruitgebied van Griekenland.
Een mooie rit.

De aanwijzingen van mijnheer Ross Holiday zijn knudde, en de verstrekte kaart niet heel handig. Maar uiteindelijk komen we toch aan in het Agios Nikolaospark bij Naousa.

Groen en veel water. Het hotel is wel weer vergane glorie, maar dat is ook wel weer de charme van zo'n rondreis.

Na een dutje wordt het tijd om het park te gaan verkennen.

Gepubliceerd met Blogsy

De weg

De weg vinden in Griekenland vraagt nogal wat vaardigheden.
Het kaartmateriaal is meestal niet zo best.

voorbeeldje

En de Griekse medeweggebruikers hebben geen verkeersinzicht, zijn ongeduldig en...zei ik al dat ze ongeduldig zijn?

Ze haten sturen.....waarom zou je aan jouw kant van de streep op een smalle weg blijven....de tegenligger past zich maar aan!

En het Griekse alfabet en de taal is ook een probleem. Want de Grieken werken met naamvallen, ze schrijven hoe het klinkt ..... er zijn tig manieren om bijvoorbeeld een "ie" klank op te schrijven. Dus soms wijkt de naam op het naambordje echt af van de naam op de kaart.

En zei ik al dat de Griekse weggebruikers ongeduldig zijn?

Maar een groot probleem is ook de bewegwijzering zelf. Borden staan vaak achter struiken....of net achter een paal. Je ziet ze dan net te laat. Op de nieuwere wegen worden de borden herhaald. Eerst zie je dan de Griekse aanwijzing en even later in het voor ons bekende alfabet. Dat helpt.

Maar vaak zijn de borden gewoon echt niet te lezen.
Ik lees best een beetje Grieks, maar ik moet er toch even op puzzelen.....en de Griekse bevolking maakt het er zo niet makkelijker op.

Gepubliceerd met Blogsy

Volos

Of te wel in Griekenland. Onze vlucht vetrok om half vijf in de ochtend. In het hoogseizoen betekent dat je al om twee uur op Schiphol moet zijn.

Er was een tijd dat ik dat schaamteloos kon doen. Maar die tijd is voorbij. De vlucht is niet vol, maar ondanks dat de stoel naast ons vrij is en ondanks de nieuwe stoelen is drie uur vliegen niet fijn. Maar ik hou mezelf vol dat aan alles een eind komt en we landen vijf minuten vóór schematijd op Volos.

Volos. Leuke stad, prima hotel, maar wel een kippenhok van een kamer. Gelukkig mogen we al om 12 uur op de kamer en we starten de vakantie met een inhaalslag op de verloren nacht. En dat doen we na de lunch weer.

En na het avondeten vallen we weer als blokken in slaap. Om midden in de nacht wakker te worden van de jeuk. Natuurlijk denk ik meteen aan bedwantsen. Want de vloerbedekking op de kamer heeft de beste tijd gehad en zag er niet al te fris uit (en geloof me dat is een understatement). In het donker denkend aan bedwantsen is goed voor de fantasie. In gedachten vergezellen de wezentjes ons gedurende de hele vakantie door Noord Griekenland om daar alle locaties die we bezoeken te infecteren.

Al gauw wordt een bedwantsenplaag het volgende probleem van de Grieken. Niet alleen het overwinnen van wat economische probleempjes, het blussen van branden, het dealen met bootladingen vluchtelingen, voeg ik daar de problematiek van de bedwants aan toe.

Tot ik een mug in mijn oor hoor zoemen en ik opgelucht kan verder slapen. Gelukkig....de jeuk werd gewoon veroorzaakt door doodordinaire muggenbulten.

 

Gepubliceerd met Blogsy

Brillenvrouw op reis

Wat is dat toch? Ik weet dat er weer dikke shit is als die naaimachine te voorschijn wordt gehaald.
Er moet nog gauw iets gemaakt worden, want zij heeft nog wel een lapje ergens liggen. En natuurlijk wil zij iets nieuws meenemen.

Raar is dat, het enige dat ik wil meenemen als ik op reis ga, is Kale en Brillenvrouw. Want als....ALS ik op reis ga, is het naar dokkie (niet leuk) of naar een ander huis.

In beide gevallen blijf ik eigenlijk liever op de plek waar ik was.

Ik heb het niet zo op reizen zeg maar.

Maar Brillenvrouw heeft het lapje verwerkt tot een rokje. Dus dat wordt weer eenzame opsluiting in het huis. Samen met mijn pokkuhbroer.

En af en toe komt er dan iemand ons voeren en onze bak verschonen.

Saai. Als maar binnen, zonder hoofden om tegenaan te snorren,

Zonder schootjes, zonder een goed gesprek.


Zelfs mijn restlapjes waar ik zo heerlijk op lag, worden opgeruimd.
Ik zal een nieuw plekje moeten vinden.

Gepubliceerd met Blogsy

Brillenvrouw

Zolang als ik leef is Brillenvrouw mijn stabiel factor geweest. Zij was er altijd.

 

Zij was er op de momenten dat ik liever niet had dat zij er was. Als mijn pokkuhbroer en ik de dikke theemuts door het huis joegen was ze er. Ze was er om die dikke theemuts haar eigen etage te geven als ze ons toch alleen moest laten. Ze was er ook toen mijn pokkuhbroer zó ziek was dat hij naar het ziekenhuis moest.

 

Beide keren snorde ik in haar oor dat ze die theemuts lekker aan ons moest overlateen en dat ze vooral mijn pokkuhbroer in het zieknhuis moest laten.

Maar dat doet Brillenvrouw dan weer niet. Ze aait me, kroelt me en zegt dat iedereen een fijn plekje verdient en dat ik vannacht weer lekker tegen haar aan mag liggen.

 

Ze was er ook op de momenten dat het me uitkwam. Dat ik met mijn koppie door d netten geperst was. Ik zag het licht al aan het einde van de tunnel en was in wilde paniek. Maar daar was ze. Ze tilde me op, kroelde me, zei dat ik even rustig moest zijn en bevrijdde me toen uit die netten.

Ik vertrouw haar en Kale blindelings!

 

Ik beloon haar dan ook door strak tegen haar aan te gaan liggen. Met mijn neus tegen haar neus in slaap te soezelen....of door met mijn neus in haar haar op het hoofdkussen in slaap te vallen. Strakker dan strak tegen haar aan.

 

Maar deze week is het onvoorstelbare gebeurd, Ze is er niet. Goed, ze is wel eens meer weg, maar dan komt er altijd wel een lieve mevrouw van kattenzorg op mij en mijn pokkuhbroer passen. Maar nu is ze er niet en zorgt die Kale voor ons.

Tsja.....wel fijn dat er iemand is hoor. Maar ik voel me toch aan de kant gezet. Voor mij hoeft Brillenvrouw ook niet meer terug te komen.

Hoewel....ik mis haar toch wel hoor.

 

Gepubliceerd met Blogsy