Rudolf

Nee, het gaat niet over die kok bij 24 kitchen.

Het gaat over Brillenvrouw. Gister gebeurde het. Met haar natuurlijke handigheid en gratie liep zij naar boven. Met een kopje thee.

En ineens hoorde ik die bonk....een doffe plof.

U ziet aan mijn gezicht wel dat ik schrok.

Na enige aarzeling, mijn snertzus, Kale en ik keken elkaar aan en uiteindelijk gingen wij naar boven.
Mijn snertzus en ik een beetje sluipend achter Kale die wat voortvarender te werk ging.

Daar lag Brillenvrouw zonder bril.

Tegen een deur.

Met een neus als Rudolf.  Vannacht maar tegen haar aankruipen, dat heeft ze wel nodig denk ik zo.

Ojojoj.

Maatje

Zo noemde mijn oom zijn moeder altijd.

En het past wel voor wat ik wil zeggen. Want 13 jaar geleden raakte ik mijn maatje, mijn hartsvriendin, mijn moeder kwijt.
Toen ik vannacht wakker schrok van iets, was mijn eerste gedachte "God mam, wat mis ik je nog steeds....

13 jaar al weer zonder jouw humor, zonder je relativeringsvermogen, zonder jouw interesse in mij,  zonder jouw onvoorwaardelijke liefde. Nu ja meestal dan onvoorwaardelijk, maar altijd konden we het daar over hebben.

Onze relatie is niet altijd goed geweest. Pas toen je de stap zette om weg te gaan en een punt te zetten achter 28 jaar huwelijk, pas toen werd onze relatie hecht.

Wat deelden we veel, onze belangstelling voor kunst, voor muziek, politiek, voor mooie spullen, voor mensen bekijken. Onder het genot van een wijntje losten we alle grote en kleine problemen samen op.

Tijdens de koffie verbouwden we huizen tot paleizen, vielen we kilo's af en naaiden we hele garderobes. Ik heb nog steeds stofjes liggen die ik van jou kreeg.

Jouw dood heeft me doen beseffen dat het verlies van een geliefde gewoon echt fysiek pijn doet. En nu 13 jaar later moet ik zo af en toe nog heel hard om je huilen.

Gewoon....omdat ik je zo mis"

Korstje

Het begon met jeuk. Bij mij dan. 

Heerlijk als ze me krabbelen...op mijn kop. Echt zalig!

Als je-weet-wel kater kan ik met een gerust hart zeggen dat het krabbelen op je kop beter is dan....euh....dat weet ik dus niet, want ik ben "geholpen"

En daarna kwam er een korstje op de kin van mijn snertzus. 

En dat zag brillenvrouw.

Op zich bijzonder want Brillenvrouw is zo kippig als een koe op steunzolen. Maar dat ieniemini korstje op de kin van mijn zus zag ze toch wel.

En het genot van het gekrabbel op mijn kop gunt ze me dus niet.

Nee...er moest iets aan gedaan worden. Er moest ingegrepen worden.

Druppels. 

In onze nek.

Vervelend, maar het jeuken stopt wel weer.

Cadeautje

Het voordeel van de zomer is dat de deur naar de tuin altijd open staat. Als rechtgeaarde poes is het heerlijk om van buiten naar binnen naar buiten naar binnen naar buiten te gaan zonder daar elke keer om te hoeven vragen.
Want Brillevrouw en Kale zijn best lief, maar ze zijn soms volhardend in hun gedrag en niet altijd bereid om de tuindeur voor me open te maken. Best vervelend, want daarvoor heb ik ze in huis gehaald.

Gelukkig geven ze me wel elke dag te eten, dat dan weer wel.

Goed gedrag moet beloond worden. Met een cadeautje. Dus van de week had ik ineens het perfecte cadeautje in de tuin gevonden. Brillenvrouw was even boven bezig dus bracht ik het maar naar haar toe. Halverwege liet ik het cadeautje even los om op adem te komen en het schoot meteen achter de stofzuiger die daar op het overloopje staat.

Bummer! Ik had de verrassing verpest, mijn pokkenbroer kwam meteen aan rennen en ook Brillenvrouw had me gehoord. Ze tilde de stofzuiger op en zag mijn cadeautje.....ze begon meteen te juichen. Tenminste....het klonk bijna als juichen.

Mijn cadeautje nam echter meteen de kuierlatten. Luid piepend rende het weg. Brillenvrouw er achter aan, mijn pokkenbroer er achter aan, maar ik was ze te snel af en ik pakte het cadeautje weer in de lurven. En rende er mee terug de tuin in.

En daar zat ik. Grommend naar mijn pokkenbroer als hij in de buurt kwam. Het was voor Brillenvrouw, niet voor hem! Uiteindelijk nadat Brillenvrouw er bij was, gaf ik het haar.
Maar ja het bewoog niet meer. En uiteindelijk heeft Brillenvrouw het weggegooid.

Dood.

Jammer.

Slecht nieuws

Een tijdje terug was ik bij de dokter. Natuurlijk was hij helemaal weg van me.
Hij kietelde me achter mijn oren, noemde me droppie en gaf me zelfs een zoen op mijn stip.
Dat laatste was minder. Maar ja, ik zat daar in complete stress op de onderzoekstafel en ik wilde eigenlijk alleen maar terug in dat rare grijze plastic reismandje.

Dat was raar, want thuis was ik er met geen stok in te krijgen....ik weet te goed waar dat mandje naar leidt. En ja wel, daar zat ik weer.

Algeheel onderzoek en mijn injecties. Tandsteencontrole. Alles was goed, maar de dokter pakte toch zijn stethoscoop erbij.

"Mmmmm" hoorde ik hem mompelen. "Een hartruisje".

Ik kan u vertellen, dat kwam hard aan. Je hart is toch heel belangrijk, het mag kloppen desnoods iets te snel, zoals nu op die onderzoekstafel, maar het mag niet ruizen. Daar is een hart niet voor gemaakt. En die ruis kwam omdat ik een lek in mijn hartklep heb.

Na mijn prik was ik niet meer te houden en dit keer mocht ik dan ook gewoon mijn reismand in schieten, het kakje van de heenweg (ik was bang en dan hou ik het niet schoon) was gelukkig weggehaald. Ik kon veilig op mijn handdoekje liggen en bidden dat het deurtje snel weer dicht ging.

Op weg naar huis dacht ik er aan om mijn kwaal op Facebook te zetten. Me te wentelen in de aandacht van de mensen om me heen. Ik weet zeker dat ik veel steun zou krijgen.

Maar bedacht ik me, is die steun wel oprecht? In de regel roept iedereen ach en wee met je mee bij slecht nieuws, en klapt en juicht om goed nieuws. Sociaal wenselijke steun.....
Wilde ik dat wel?

En ik besloot mijn lot te dragen. Alleen. Op schoot bij Brillenvrouw die in mijn oor fluisterde dat er voetballers wereldberoemd zijn geworden met een hartruis. En oud.

Tevreden soezelde ik weg.....de steun en troost van iemand die je na staat. Dat zegt toch meer dan 200 likes op Facebook.

Vindt u ook niet?

Gaan we stemmen?

Sinds Brillenvrouw aan de i-pad is en sinds zij tot mijn grote ergernis vaak 's nachts wakker ligt is zij fan van uitzending gemist.

Een tijdje terug lag zij weer wakker en hop daar ging de i-pad weer aan. Omdat ik daar wakker van werd besloot ik met een schuin oog mee te kijken.

Het was een documentaire over dat mensen de bonussen, de banken en de politici zat zijn. Terwijl ik ik dus met een schuin oog meekeek, merkte ik dat de documentaire haar bezig hield. Ik hoorde haar af en toe instemmend brommen en ze keek ook kleine stukjes opnieuw.

Zo hoorde ik de omroeper de vraag stellen "Maakt het nog uit óf we gaan stemmen? En maakt het nog uit op wie we gaan stemmen?"

Beide vragen werden door geïnterviewden ontkennend beantwoord.  En ook Brillenvrouw schudde nadenkend haar hoofd.

Bij veel kiezers leeft het gevoel beroofd te zijn van zeggenschap. Dat maakt veel kiezers boos. Er wordt niet naar ze geluisterd.
Europa had de mogelijkheid om in te grijpen na de financiële crisis. Ze hadden wat aan het banken debacle kunnen doen. Ze hadden een halt kunnen toeroepen tegen de bonuscultuur, ze hadden stelling kunnen nemen tegen het grote graaien. Maar dat gebeurt niet. Degene die invloed heeft in Europa zijn de lobbyisten, mensen (lees bedrijven) met geld hebben direct toegang tot de politieke arena. De politiek in Europa is niet meer democratisch.
Bedrijven bepalen in steeds grotere mate hoe de samenleving wordt ingericht. En wij kiezers hebben daar steeds minder invloed op. En dat maakt boos.

Politici zijn bang voor die boosheid van de kiezers. Zij weten geen raad met de onvrede. Zij zijn er op uit om met oneliners de voorpagina van de krant te halen. Ze luisteren niet meer.
Eén man zei het heel mooi "de boosheid en de onvrede is eigenlijk een cadeau van de kiezer, een cadeau verpakt in prikkeldraad weliswaar, maar het zou hun de mogelijkheid geven om iets met die boosheid van de kiezer te doen"

En de enige die de politici kan dwingen om te luisteren is de kiezer zelf. Door die boosheid te ventileren. Demonstreren, je mening ventileren.

Ik hoorde Brillenvrouw mompelen "Misschien ga ik uit protest wel een blanco stem uitbrengen, of maak ik mijn stem ongeldig."
En iedereen die het horen wil zeg ik "Het maakt immers niet uit of ik stem,  of op wie ik stem. Ik kan dus beter een signaal afgeven dat de politiek de boot mist. En wie doet er met me mee?"

Ik doe met haar mee. Ik wil op 22 mei de Europese politici een kat geven!

Ik lever een blanco stem in!

Terrasje

Zonnetje op een terrasje, de stad raast voorbij.

Vanachter een biertje verzacht de wereld.

Een praatje met wat stamgasten, 

kijken naar de voorbijgangers.

Kijken naar de studenten die zó hun best doen om bijzonder te zijn.

Vermakelijk.

Mensen kijken blijft een feest.