verveling

T is niks zo’n enkel, maar na een paar dagen voel je je verveeld. Dus je scharrelt wat meer rond en je zwikt weer door je enkel.

Dus facebook je weer (complete waste of time) …je leest weer wat (Jonathan Franzen: Vrijheid        aanrader!)

Je doezelt….je logt in op je werk. Doet wat aan je mail. Je knuffelt Truus…en je bent blij dat Ron niet op reis is gegaan. Want zo alleen in dat huis is ook maar niets.

 

 

Dus je kijkt weer naar de foto’s van de reis naar Tanzania. We waren in Stonetown en deden een rondleiding door de stad. Onze gids bracht ons naar een hotel waar vroeger de sultan leefde met 2 van ijn vrouwen. Dit was het deel van de tweede vrouw. (De heren mochten dan wel meerdere vrouwen willen, maar de vrouwen wilden niets van elkaar weten, dus moest alles gescheiden zijn, polygamie was allen voor rijke mannen)

Fijn die Buitenwatersloot

Natuurlijk een hartstikke leuke gracht, met allerschattigste steentjes. Maar de begroeing ernaast wil er nog wel eens voor zorgen dat het wegdek wat hobbelig is. Iets dat met mijn natuurlijke handigheid en gratie natuurlijk vragen is om moeilijkheden.
Jawel vanmorgen gigantisch op mijn plaat gegaan. Pijn in mijn enkel en een man aan de overkant van de gracht wilde al een ambulance bellen. Maar ja, da's weer zo opvallend. Dus maar naar huis gestrompeld.
De katten negeren me nu ik op bed lig met mijn voet omhoog met een koude natte theedoek erom heen.

Wat een gehannes!

Verder stond dit weekend in het teken van die gek in Noorwegen. Wat bezielt zo'n man om zo lang van te voren zo'n aanslag en moordpartij voor te bereiden? En het uit te voeren? Ik zit er al mee dat ik met de kat naar de dierenarts moet (als dat aan de orde is natuurlijk) of als ik iemand iets vervelends moet zeggen. Maar 84 mensen neermaaien? Uitzoeken hoe je een bom kan maken van kunstmest? En dan ook nog eisen dat je in uniform moet, en dat het noodzakelijk was wat je deed.

Onvoorstelbaar!

En de dood Amy W. 27 jaar. Triest. En wat kon ze goed zingen.

Stonetown

28 juni. Via Arusha vliegen we naar Zanzibar. Voor 2 nachten verblijven we in het Swahili House.

Dat vliegen was nog heel wat, een stuk of 5 tussenlandingen in een toestel ter grootte van een veredeld tonijnblikje. En we zaten er als haringen in een ton. Na een half uurtje was ik in staat om de passagier voor me (zo’n knuppel die op het laatst boekte en dan meteen graag naast de piloot wil zitten, je kent dat wel eigenlijk ben je jaloers dat je niet zelf op het idee kwam en natuurlijk uit zich dat in ongetemde irritatie

Maar toch…klapperbenen van hier tot Tokio….en zelfs al hadden we mogen staan, dan nog had ik hooguit mijn benen kunnen strekken om met mijn kont tegen het dak aan te komen.

Tussenlandingen plenty dus en een overstap in Arusha. Om te plassen moesten we door de security check, dus moest op de weg weer naar buiten mijn schoenen door het X-ray apparaat en moest ik op mijn sokken door de metaaldetector.

Stonetown vanuit de lucht ziet er al anders uit dan het vaste land. Diverse hopen met vuil (veel plastic flessen) laten de toch al chaotische stad er nog rommeliger uitzien. Het noorden van Tanzania  was schoon. Nergens plastic, nergens vuil. Maar dat komt natuurlijk vooral omdat de mensen er geen nagel hebben om hun kont mee te krabben. Lokale marktjes zijn er, maar je krijgt je groente niet mee in een gratis plastic zakje. En drinkwater in flessen is niet te betalen bij een gemiddeld inkomen van 50$ per maand. Dus je vindt doodgewoon nergens iets omdat het ook niet voorhanden is. De enkele keer dat we souvenirtje kochten werd het in krant verpakt en er werd bij de buren een zakje gescharreld.

Het welvaartsniveau op Zanzibar ligt net wat hoger en dat uit zich meteen in meer afval. In ieder geval rond Stonetown.

 

Je ervaart je meteen in een ander land als je uit het vliegtuig stapt. Het is warmer, ent al die gesluierde vrouwen. Veel gebouwen hebben een midden-oosterse  touch meegekregen.  En goed en wel in het hotel gaat het luchtalarm. Nee….de moskee. Van alle kanten wordt opgeroepen voor het gebed. Ieder zijn meug…maar ik zelf krijg steeds meer een hekel aan reli´s die iedereen van hun geloof proberen te overtuigen en je dwingen om mee te doen. Goed ik wil wel een lange broek dragen, maar een sjaal om mijn hoofd, nee. Als ik respect toon verwacht ik dat ook terug voor mijn mening.

De eerste nacht was weer een ervaring zeg maar. Ik liep gewoon leeg wat een arremoe. Thuis kun je je laken gewoon in de was gooien, je makkelijk wassen en zo….dat vergalt het heel erg leuke hotel wel een beetje. En zij kunnen er echt niets aan doen. Ik verdenk de lunchboksen tijdens de safaritochten. Die worden ‘s ochtends vroeg klaar gemaakt en de temperatuur in een auto loopt toch op. Terug denkend…elke keer dat ik dacht dat het beter ging hadden we een lunchboks…en daarna was het weer bingo. Misschien toeval en zijn het gewoon de malaria tabletten……maar leuk is het niet.

De volgende ochtend hadden we een city-tour. Onze gids stond al ruim voor 9 uur (afgesproken tijd) op ons te wachten. In 2 tot 2,5 uur zou hij ons van alles over Zanzibar en Stonetown vertellen. Uiteindelijk werd het een tocht van ruim 3 uur.maar het was erg leuk. Wat een veel bewogen geschiedenis heeft dat eiland! Van supermacht tot slavenplaats. We bezochten de voormalige slavenplaats. En dat maakte veel indruk. Wat een zwarte bladzijde uit de geschiedenis. Wat mensonterend…ik moest er echt een traantje wegpinken. Mensen werden echt drie dagen in een hele krappe ruimte, met bijna geen water en voedsel opgeslagen (ander woord heb ik niet). Degene die overleefden waren sterk genoeg om de overtocht naar de diverse landen te maken. Vreselijk. Vrouwen werden als concubine verhandeld, hun kinderen waren een cadeautje. De kinderen van die vrouwen werden door de Arabieren nog wel in de familie opgenomen en de vrouwen waren daarna vrij (maar dus zonder kind)

De deuren in Stowntown vertellen een geschiedenis op zich. Aan het houtsnijwerk kon je zien of degene die achter de deur woonde verbonden was aan de slavenhandel, landbouw, of visserij. Een tekst boven de deur vertelde het geloof. De koperen pinnen waren bedoeld om te voorkomen dat de olifanten die langs liepen de deur kapot drukten.

Natuurlijk bezochten we de markt en struinden door de stad en kregen ook een beetje de indruk van het dagelijkse leven.

 

Karatu

23 juni. Na de mountainbike tocht op weg naar Plantation Lodge. In de middag krijgen we een rondleiding over een koffieplantage.

 

De mountainbike tocht was wel leuk. De gids die het begeleide zat tussentijds te sms-en en te bellen. Raar idee. Lake Manyara was erg droog dit jaar omdat de regens waren uitgebleven, of eerder gestopt. We reden eerst een hele tijd over een openvlakte, bijna woestijnachtig. Er was niets (anders dan koeien, wildebeasts, zebra’s en een buffel. En dan gaat zo’n gozer bellen en sms-en. Het was net zo raar als dat we van de week een masaai in vol ornaat, leunend op zijn staf met een mobiel aan zijn oor gekleefd stond. Tuurlijk, kan het, maar het past niet bij het beeld. T is of je zo’n oude staphorster vrouw in klederdracht uitgebreid ziet twitteren. T past gewoon niet bij elkaar.

We reden ook langs wat nederzettinkjes ondertussen toegezwaaid door de kinderen die vrolijk “hello” riepen. Eén dreumes van 3 turven hoog probeerde ons een high five te geven toen we voorbij fietsten. Nu begrijp je toch hoe allochtonen zich bij ons hebben moeten gevoeld. Je bent in één oogopslag gekenmerkt als vreemdeling en mensen (hoe hartelijk ook) gedragen zich anders naar je. En ik voelde me een indringer. Ik durf nog steeds niet zomaar foto’s van mensen te maken. En da’s jammer want ik heb prachtige tafereeltjes gezien. Een stel vrouwen die op de grond zaten en probeerden bananen te verkopen, mannen duwend tegen fietsen die afgeladen waren met hout, of met jerrycans water. Nu ja….we hebben het meegemaakt en gezien dat is ook wat. En om nu alsmaar door de lens van je camera te kijken beperkt ook wel wat je waarneemt.

Na de mountainbike tocht op weg naar plantation lodge. We maakten een stop bij een lokale art-shop. Daar kocht ik een kanga en een girafje en het afdingen moest weer beginnen. Deze jongen maakte er duidelijk meer een show van (“mamma, you are killing me, give me a good price”) En dan is afdingen veel leuker om te doen.  Plantation Lodge was geweldig. Wat een prachtige tuin. En we kregen een upgrade naar een suite. Goffer, ik heb van mijn leven nog nooit in zo’n grote hotelkamer gezeten. Een mega-grote slaapkamer, een aparte zitkamer, een grote badkamer en dan ook nog een kleedkamer en een flink terras met twee ligbedden. Ongelooflijk.

De lunch deden we samen met een net getrouwd Brits koppel. De start was een overheerlijke wortelsoep met gember. De gember is hier veel krachtiger en aromatischer, maar ik ga dit zeker thuis eens proberen na te maken!  Grappig om te zien dat er een paar mensen werden begeleid in het opdienen. Eén van hen zei al bij het aanreiken al “You’re welcome” voordat je hem had kunnen bedanken.

Helaas zat ik na het soepje al weer vol dus kon ik van de rest niet veel proeven en het toetje ruilde ik in voor een kopje thee. Na de lunch even heerlijk bij het zwembad gelegen en daarna kregen we een rondleiding door de tuin. Een beetje onbeholpen, maar wel goed bedoeld. En wel iemand die veel wist van tuinieren. Hij legde het proces uit van koffie maken (heel bewerkelijk) en vertelde van de vele groentes, vruchten en bloemen die in de tuin werden gekweekt en allemaal in de Lodge werden gebruikt. Ik maakte van onze badkamer  nog een foto en daarop is een prachtige bos bloemen uit eigen tuin te zien.

Leeuwen

Een kleine selectie van leeuwen die we zagen

Ngorongoro Krater

24 juni. Vroeg op pad voor een lange game drive in de Ngorongoro Krater.  We verblijven in Ndutu Lodge.

Ngorongoro Krater was zeer de moeite waard, misschien kwam dat wel omdat ik er van te voren over had gelezen dat het er er druk was. Dat was het ook, er stond een grote rij jeeps te wachten om het park in te mogen, maar eenmaal in het park viel het me mee. Natuurlijk sta je als er iets bijzonders te zien is, meteen met een 5-tal jeeps te gelijk te kijken, maar bij de wat minder interessante dingen sta je vaak ook rustig alleen te kijken. Op vallend hoe weinig mensen geïnteresseerd zijn in vogels. Ik zag er eindelijk de grote trap, een geelbek ooievaar en kraanvogels. En een bee-eater die erg veel weg had van een spreeuw. De picknick was een massa gebeuren. De wc daar was voor het eerst dat ik mee maakte niet echt schoon (to say the least). Maar in de rij kreeg ik wel een leuk verhaal te horen van een vrouw die het krap een uur er voor had meegemaakt. Twee mannetjes leeuwen waren naar de wc’s gegaan waarop iedereen terug verordonneerd werd naar hun auto. Eén van de leeuwen was de mannen wc ingegaan, heeft daar een plasje gedaan en gingen daarna door naar de ladies. 1 leeuw ging de dames wc op, maar groot als ze zijn duwde hij met zijn manen daardoor de deur dich en zette zichzelf dus gevangen. Een van de chauffeurs is toen het dak op gekropen (voorzichtig, want die andere leeuw was dichtbij en liep vrij rond) en duwde met een stok de deur weer open. De opgesloten leeuw spurtte meteen naar buiten.

Dat had ik nu graag vanuit de auto willen zien, maar het verhaal op zich was ook leuk.

De picknick lunch smaakte me eindelijk weer eens goed. Vandaag ook geen krampen (en daar had ik vannacht nog een hard hoofd in, want ondanks dat ik niet veel at liep ik weer helemaal leeg). Ngorongoro Krater werd afgesloten met een wat jongere leeuw, met mooie manen die lekker op de weg lag. Naar ik hoop een paar mooie foto’s van hem kunnen maken!

Daarna de tocht naar Ndutu, dwars door Masaai-territorium. Mooie rit, maar aan de rechterkant van het gebied begon het toch behoorlijk donker te worden. Op zich goed want daardoor spotte Ron een cheetah met cub, die mooi afstak tegen die donkere lucht. Niet lang daarna begon het te regenen eerst zachtjes, maar daarna steeds harder en de rit werd steeds ruiger. We zwabberden door de modder. Mudi ertelde doodleuk dat de landrover beter was in dat weer en de landcruiser (waar wij in rijden) minder geschikt was om door dat weer heen te gaan. Enfin…positief blijven, alles beter dan dat we in een gewone personen auto hadden gezeten! Want het landschap leek op een gegeven moment wel een moeras of een zeer wijd uitgestroomde rivier. Hard werken voor Mudi en hij spotte toch nog een giraf die troosteloos in de regen stond.

We kwamen eindelijk aan bij Ndutu. Gelukkig stonden ze ons op te wachten met paraplu’s want het goot nog steeds. En onweer (“Jottem!” ) Gelukkig, nu om bijna half 7 begint het onweer wat over te drijven. Laten we hopen dat dat snel ophoudt. Maar snel alle batterijen opladen!

Lake Manyara

22 juni. Op weg naar Lake Manyara, in de middag maken we een game drive.

 

Bijzonder van dit park zijn de boomklimmende leeuwen.

We overnachten in Kirurumu tented Camp. In de ochtend (23 juni) staat een mountainbike safari gepland.

Ook vandaag weer een vermoeiende dag. Het luchtfilter moest schoon, dus maakten we een stop bij Mba Wa Bo (tsjekken).  Een gezellige drukte, maar ook, wat een armoede. Natuurlijk ook werd hier weer geprobeerd iets aan de man te brengen nadat we rode banaan probeerden (lekker). De jongen die ons hielp had geen oogwit, maar ooggeel….meestal een teken dat er hepatitis of veel drank in het spel is. Dat laatste niet, dat had ik wel geroken. We kochten er 3 beeldjes. En moesten afpingelen…echt mijn best doen blijf ik genant vinden, maar helemaal de vraagprijs geven nee dat dan toch ook maar weer niet.

Lake Manyara is ook weer een schitterend park. Veel apen en we zagen er inderdaad de leeuwen in de boom. Tsjonge wat werden we in Sabi Sands verwend, maar wat heb je hier meer variëteit. Vegetatie is gevarieerder, meer vogels en we topten het af met een black mamba, de meest giftige slang ter wereld. Gelukkig vanuit de auto. Helaas doet de grote lens raar (Autofocus werkt niet meer). Hopen dat alles nog even stand houdt.

‘s Avonds genieten we op het terras van een mooi uitzicht op Lake Manyara. Jammer dat het bewolkt was, want de lodge maakte reclame voor de geweldige sterrenhemel. Maar ja die zagen we niet. Het uitzicht maakte veel goed. En het Kilimanjaro biertje ook. Helaas was ik niet top. Het biertje kreeg ik al niet helmaal op, na het soepje zat ik al mud-vol en het wijntje…bah! Ik voelde me net die giraffe van Ziggo.

Jammer de quiche die ik bestelde was heerlijk, maar één hap en ik had het idee dat ik moest spugen. Het bezoek aan de wc was een drama. Ik explodeerde gewoon. Dus toen Ron zijn eten op had gingen we maar naar onze tent. Een tent op een betonnen vloer, met een aparte badkamer. Het slaapdeel alleen was al een dikke 30 vierkante meter. Onvoorstelbaar. Het badkamer deel was peima, gelukkig maar want die nacht moest ik zeker wel 6 keer naar de wc. Ondanks dat toch goed geslapen.