Brillenvrouw is een mooi weer tuinierster.

Kou, regen, storm en ze haakt al snel af.
En dit jaar was geen goed tuinjaar.
Ik heb Brillenvrouw vaak horen mopperen op de kou. Tot ver in juni nog.

Daarna hoorde ik haar regelmatig puffen. "Een tuin is om te zitten" pufte ze met een koud drankje in haar hand. Het tuingereedschap negerend.

Ook heeft er een tijd een steiger in de tuin gestaan, het houtwerk moest geverfd worden.

Maar die steiger is nu weg. En de temperatuur is goed.

Het wordt tijd dat ik haar aan haar verplichtingen herinner. Als ik dat niet doe moet ik binnenkort een tijgervelletje aan en via de lianen de tuin in slingeren.
Dat kan niet de bedoeling zijn.

Maar u kent me. Ik wijs haar heel subtiel op haar verplichtingen. In de niet gevulde pot, waar de restjes van geraniums van vorig jaar nog in zitten. Tussen al het voortwoekerende groen kijk ik haar een beetje slaperig aan.

Zal ze de hint door hebben?

Het is warm

Ik ben moe.

Vannacht was weer een lange nacht. Muizen, spinnen, drijvende rugbyballen met witte snaveltjes in het water. Alles had mijn belangstelling. De wereld was stil.

Maar ik had het druk.

En ik niet alleen.

Een horde brallende ballen trok langs de gracht. Er werd een bierblikje naar me gegooid. Ik wist het net te ontwijken. Euroshopper.
"Wel dorst dus, geen smaak" dacht ik "Of weinig geld" ....dat kan ook natuurlijk.

Maar nu ben ik moe en ik lig.

Het water laat de boot zachtjes schommelen. De zon verwarmt het doek van de boot.

De brallende ballen zijn brak. Die hoor je nu niet.

Ik lig heerlijk!

De grootste

De grootste schreeuwers krijgen de meeste aandacht.

Is dat terecht?

Follow me

Sinds kort hebben wij nieuwe printers op het werk. Die printers zet je aan met een pasje. En met dat pasje kun je in het hele gebouw je printjes op halen.

Dat is al high-tech voor ons Rijksambtenaren. Op termijn moet dit toepasbaar zijn binnen alle ministeries. Maar elke ambtenaar weet "overheid en ICT wensen....eerst zien, dan geloven"

Enfin. Dit terzijde.

Maar van de week haalde ik met mijn pasje een paar printjes op. Mijn collega keek over mijn schouder en vroeg in eens "goh......ben jij familie van....(naam van mijn vader).."

Compleet overbluft zei ik hem dat ik zijn dochter was. En ineens herkende ik zijn naam.

Natuurlijk wist ik voor die tijd hoe hij heette. Maar ik was toen puber en iedereen voorbij de leeftijd van 25 was OUD! En toen ik die naam tegenkwam op kantoor dacht ik dat het om iemand anders ging (er zijn tenslotte meer hondjes die Fikkie heten).

Maar tijdens het ophalen van mijn printjes vertelde hij hoe hij zo'n goede band had met mijn vader....en hoe gênant de crematie toen was.

En terwijl ik stond te herstellen van de cultuurschok (mijn vader is immers al "honderd"  jaar dood) bedacht ik me:

• Hoezo gênant?
• Mijn vader die tegen me zei dat ik niet gewenst was?
• Mijn vader die me sloeg?
• Mijn vader waarvan ik altijd heb geprobeerd om respect voor  op te brengen?
• Mijn vader die altijd meer aandacht had voor iedereen behalve voor zijn gezin?
• Mijn vader die ik zo nodig had en die me altijd afwees omdat ik (zelfs als klein meisje) veels te adrem was?
• mijn vader die zo chagrijnig werd van een borrel?

 Dat schoot allemaal door me heen terwijl het apparaat zijn printjes stond uit te blazen.

En wat deed ik? Ik zei tegen die collega...." ja het is al lang geleden he....ik was net voorbij de 20!"

Draaide me om en liep weg.

Fijne zondag

Aan elke moeder die dolgraag moederdag had willen vieren maar waarvan haar kind niet meer leeft

Aan elk kind dat graag naar moeder had willen gaan, maar dat niet meer kan.

Aan elk kind dat liever geen moederdag zou willen vieren, maar ja...

Aan elke vrouw die moeder had willen zijn, maar ja....

Aan elke moeder die een hekel heeft aan kruimels in bed en zelfgemaakte frutsels.


Ondanks dat toch een fijne zondag en een roos :-)

Charlie

Charlie Parker. Een beroemde sax speler uit Kansas. Degene die van jazz houdt, weet over wie ik het heb.

Charlie.

Mijn broer zaliger noemde een van zijn katten Charlie. Omdat die zwart was en omdat mijn broer jazz-fanaat was.

Een tijd terug noemden wij (mijn moeder, zus en ik)  een merel die de sterren van de hemel floot ook Charlie. Lome avonden, zwoele nachten. Als je buiten zit, genieten van dat prachtige geluid.

Merel-gezang.

De winter is definitief voorbij......de zomer moet nog beginnen.....en de dag dat het tere gezang stopt, proberen we nog te verdringen. Da's nog te ver weg.

Charlie zingt hier nu de longen uit zijn lijf. Het is nog net niet donker. En hij is de baas van de buurt. Hij zingt boven alles uit. En ik geniet van hem!

Charlie :-)

Vandaag

Natuurlijk staat deze titel voor elke dag, maar eens in de 30 jaar of zo maak je iets mee dat niet altijd voorkomt.

Een abdicatie bijvoorbeeld. Een woord dat ik sinds eind januari eigenlijk nog niet eerder hoorde. Niet bewust in ieder geval. En zeker niet zo vaak.

Maar vandaag was het zo ver. Nu heb ik eigenlijk niets met het koningshuis. Niet echt iets op tegen ook trouwens. Om in de termen van J.C. te blijven "elk voordeel, heb zijn nadeel".

Deze blog gaat ook niet over het koningshuis.

Nee.

Maar als ik jaren later terugdenk, wat blijft mij dan het meeste bij van deze dag?

Ik heb de vorige abdicatie ook gewoon nog mee gemaakt. Wat me daarvan is bijgebleven is de de stem van prinses Juliana die probeerde boven het gejoel van de menigte op de Dam uit te komen....."....zojuist.....ZOJUIST...."  Ze begreep totaal niet waarom men niet in vreugdestemming was. Dat is me het meest bijgebleven toen.

En wat was dat nu? Ook toch weer die balkon scène.....en prinses Beatrix die tegen koning W.A zei "even wuiven misschien?". Even viel perfectie en goede voorbereiding van haar af. Ze stond er niet bij stil dat de microfoon nog open stond.

Dat en een vrije dag natuurlijk, daar is nooit iets mis mee natuurlijk.