Blond

Op de valreep naar het nieuwe jaar wil ik toch nog even teruggrijpen op een onderwerp waar de oplettende lezer mij al eerder over heeft gehoord.

Dat onderwerp heeft niets met de titel van deze blog te maken, maar de gemoederen over het

onderwerp liepen in 2013 zo hoog op dat ik meen het betreffende onderwerp te moeten mijden en een vergelijkbaar onderwerp te zoeken dat niet zo beladen is. Dit alles in de hoop dat ik de lezer iets kan vertellen zonder dat er stoom uit de oren komt, de bloeddruk stijgt en mensen elkaar briesend in de haren vliegen.

Blond.

Blondjes moppen zijn namelijk een traditie. Al jaren worden ze in Nederland verteld. Met een grap en een grol wordt de vrouwelijke blonde medemens te kakken gezet in mopjes. Maar er is nog geen blondje geweest die de gang naar de rechter heeft gemaakt om aan te tonen dat de mopjes discriminerend zijn. U meent nu natuurlijk meteen te moeten opmerken dat blondjes niet de benodigde intelligentie hebben om de gang naar de rechter te wagen.

Maar ik vraag u om op de laatste dag van het jaar uw oordeel even op te schorten en mij mijn verhaal af te laten maken.

Net als bij het beladen onderwerp heeft "blondjes moppen" meerdere kanten. Er zijn ongetwijfeld blondjes die zich ergeren aan de mopjes en geïrriteerd raken als ze worden verteld.
Er zullen blondjes zijn die het aangrijpen om te bewijzen dat ze toch wel degelijk slim zijn en dat de mopjes verteld worden door met name lelijke en domme mannen. Er zullen mannen zijn die de mopjes leuk vinden en ze graag door vertellen, er zullen mannen zijn die blondjes mopjes niet leuk vinden.

Maar zoals gezegd er is nog nooit iemand voor naar de rechter gegaan om het discriminerende van de blondjes moppen aan te tonen.

Terwijl ik hier zo zit, vraag ik me af hoe dat komt. Volgens mij heeft het er mee te maken dat blonde vrouwen wel weten dat die mopjes nergens op slaan. Het geniep zit hem immers niet in de mopjes, maar in het idee dat achter de mopjes zit. Dat er mannen zijn die zich verheven voelen boven vrouwen. Dat weten alle vrouwen, en alle vrouwen weten ook dat niet alle mannen daar zo over denken. De paar mannen die dat wel vinden, ach die verander je niet met de gang naar een rechter. Da's een kwestie van geduld en goed opvoeden van volgende generaties.

Dat besef is niet zomaar ontstaan, maar er zijn generaties van strijdbare vrouwen aan vooraf gegaan, die op de bres sprongen voor hun rechten. Kiesrecht, recht op scholing, recht op gelijk loon bij vergelijkbaar werk, de mogelijkheid om eigen bezit te hebben …….ga zo maar door. Er is voor gevochten en voor gestreden. En nu vindt bijna iedereen het normaal dat vrouwen volwaardige mensen zijn. Zelfs zo zeer dat we accepteren als er af en toe van die flauwe blondjes moppen worden verteld.

Mannen noemde het destijds traditie dat vrouwen niet mochten stemmen, dat vrouwen niet naar school hoefden en dat ze vooral thuis voor de kindertjes moesten zorgen. Het was onzin dat een onderwijzeres net zo'n salaris kreeg als een onderwijzer.

Maar daar hebben dappere vrouwen zich toen tegen verzet.

Ik mijmer voort over de analogie van het beladen onderwerp en de blondjes moppen en ik heb de volgende wensen aan u. Laten we in 2014 proberen om

• weer te luisteren naar elkaars argumenten. We hoeven het niet altijd met elkaar eens te zijn, maar doe de mening van een ander niet meteen af als stompzinnig, racistisch of seksistisch.
• kritisch te blijven ten opzichte van tradities!

Maar nu ga ik naar boven, op zoek naar een veilig plekje. Want die knallen worden wel erg hard zo langzamerhand!

Kerstboom

Laatst vroeg iemand of wij een boom hebben met Kerst.

En ik bedacht me dat onze laatste boom al weer 8 of 9 jaar terug was. Ik beleefde altijd veel plezier aan mijn kerstboom. Of kerstboompje, want ik woonde niet altijd even ruim.

Ik kan me zelfs een keer herinneren dat ik mijn kerstboompje met veel weemoed rond april bij het vuil zette. Er was niet veel meer van over, maar het kostte me moeite om afscheid te nemen van het ding. En  toen ik die drempel eenmaal over was, kostte me het moeite om het bij het vuil te zetten.

Niet omdat ik loslatingsangst had, maar wel last van gêne om het ding rond die tijd aan de stoeprand te zetten. Kaal als een overjarig skelet, met nog een paar draadjes lametta er in.

Het optuigen van de kerstboom is jaren een traditie geweest. Boom kopen, kerstversiering te voorschijn halen en dan met de meest zoetsappige kerstmuziek op de achtergrond het boompje optuigen.
Mijn kerstlampjes waren altijd netjes opgeborgen (mijn jeugdtrauma was mijn vader die al vloekend en tierend de enorme kluwen kerstlampjes probeerde te ontrafelen….dat gebeurde mij dus niet!!)

Tot het laatste jaar van onze boom.

Het begon al met de aanschaf ervan, Het zou een Nordmann worden. En een beetje Nordman kostte toen in dat laatste jaar dat wij een boom kochten 75 euro. VIJFENZEVENTIG euro.
Goed ik geef toe, we hebben geen auto, dus waren verplicht een kerstboom pal bij te kopen, maar dat vertikte ik toch ten ene male. Dus het werd een blauwspar die weliswaar iets goedkoper was, maar nog steeds vreselijk duur.

En eigenlijk iets te groot, bleek toen we eenmaal thuis waren. Schatje mopperde slechts één keer op weg naar huis. Dat hij spijt had geen handschoenen meegenomen te hebben. Maar toen was dat gedrocht (lees: boom) thuis.

Eenmaal op maatgeknipt en in de standaard gezet mocht ik naar traditie de boom optuigen. Ik zat toen al onder de bultjes van de naalden en begon al licht te oxideren van de inspanning. Maar het zoetgevooisde gekweel van Nat King Cole op de achtergrond kalmeerde me enigszins.
Dus ik tuigde de boom op, lampjes er in. Versiering erin, de standaard gevuld met water.

En toen het magische moment van de kerstlampjes aan doen.

…

Die deden het dus niet. Dus alles moest er weer uit.

En ik kon toen op zaterdag naar V&D, tuincentrum, HEMA, en ik weet allemaal niet waar op jacht naar godvergeten lampjes. Overal uitverkocht. Overal vreselijk druk.

Toen ik uiteindelijk met nieuwe lampjes de boom opnieuw wilde optuigen, zette schatje opnieuw Nat King Cole op.

En op dat moment….heb ik onder het uitbrengen van mijn meest geraffineerde Haags gezworen NOOIT meer een kerstboom te nemen.

Boek

Sinds een tijdje heb ik een andere baan en zit ik op weg naar mijn werk (met een beetje geluk zit ik ook echt) in de trein. Sinds die tijd is het aantal boeken dat ik lees toegenomen.
En mijn meest recente boek (ik ben nu over de helft) is van een van mijn favoriete schrijfsters Almudena Grandes.

Het boek heet "De vijand van mijn vader"

Het verhaal speelt zich af in het Spanje van net na de tweede wereld oorlog en is beschreven vanuit het perspectief van Nino, een negenjarig jongetje. Hij is het zoontje van een Guardia Civil en hij maakt deel uit van een gezin dat in het zuiden van Spanje woont. Vele dorpjes die in het boek voorkomen bezochten wij al eens als toerist, en dat voegt ook echt wat toe.

Het is een boek dat ik soms echt even moet wegleggen omdat de tranen me in de ogen springen. Nino staat voor mij symbool voor de onschuld die toch ook wel donders goed in de gaten heeft wat er gebeurt. En zelfs al op jonge leeftijd keuzes maakt.
De martelingen in de kazerne van de Guardia Civil en hoe hij in bed zijn kleine zusje probeert te beschermen voor de schreeuwen van pijn en de andere geluiden van martelingen, de onbarmhartige strijd op de "roden en republikeinen", de armoede…..

Wellicht niet helemaal reëel om dat van een negenjarig jongetje te verwachten, maar wel heel overtuigend beschreven.

Prachtig en hartverscheurend…..ik kan het boek van harte aanbevelen!

Voorraad

Zo eens in de zoveel tijd wordt het tijd om de vriezer leeg te eten en de voorraadkastjes eens te inspecteren. Ooit was ik dat laatste vergeten tot ik ineens overal kleine kruipertjes tegen kwam. Een pak bloem dat over datum was, bleek broedplaats voor de walgelijke beestjes te zijn.

Bah. Het werk dat je daaraan hebt! Niet alleen moet je alles schoonmaken, maar je moet ook heel veel weggooien ineens, want de kruipertjes gaan overal naar toe en kruipen overal in.

In het keukenkastje staat havermout. De ouderwetse soort. Ooit gekocht om zelf hartige muesli-repen van te maken. En hoewel niet vies, waren die repen nu ook weer niet zo lekker om nog een keer te maken. En havermoutpap.....nee...dat gaat hem ook niet worden.

Nu maak ik er bananenbrood van. En omdat we niet zulke zoetekauwen zijn en omdat we ook op de calorietjes letten een recept met niet al te veel suiker, en zeer weinig vet.

En vezelrijk.

Ingrediënten

125 gr volkorenmeel

125 gr havermout

115 gr suiker

3 theelepels bakpoeder

4 gr zout

1 tl speculaaskruiden

150 ml karnemelk

2 grote eieren

3 rijpe bananen gepeld

Optioneel:

100 gr extra vulling (denk aan rozijntjes, fijngesneden dadels, gedroogde abrikozen, noten, als het maar droog is en in stukjes)

Meng in een kom de havermout met de karnemelk en laat dit ongeveer een uur weken.

Verwarm de oven voor op 180°C

Meng in een tweede kom de andere droge ingrediënten (bloem, suiker, bakpoeder, etc.) met de speculaaskruiden. Vet intussen een broodvorm in met boter en bestrooi de bodem en zijkanten licht met wat havermout. Voeg de bananen bij de geweekte havermout en prak deze met een vork. Voeg dan de eieren en indien van toepassing de fijngesneden vruchten/nootjes toe.

Voeg de droge ingrediënten bij dit mengsel. Meng dit alles snel door elkaar en giet het vervolgens in het ingevette bakblik. Zet het bakblik daarna meteen in de voorverwarmde oven. Totale baktijd is ca. 50-60 minuten.

Het brood is gaar als je een sate-prikker in het midden van het brood prikt en deze er droog of met maar een paar kruimels uitkomt.

Laat het brood ongeveer 10 minuten in de vorm afkoelen en zet het daarna op een taartrek om verder te koelen en uit te wasemen. Snij het bananenbrood niet meteen aan, maar laat het liever een uurtje staan.

Dit brood is in een afgesloten zak enkele dagen, tot een week houdbaar. Invriezen kan ook.

Resultaat? Het bakpoeder bleek over datum te zijn. Dus de volgende keer gebruik ik verse. En ik laat de banaan ook echt even rijp worden. Maar zeker voor herhaling vatbaar!

Zwarte Joep

Zoals ik onlangs meldde. Ik ben zwart.

Daar! Ik heb het gezegd....en ik ben er trots op!

Hoewel de tijd weer begint te komen. De tijd van pepernoten, roe, gedichten en surprises. En die van Zwarte Piet.

En sinds enige jaren de discussie over het wel/niet mogen van Zwarte Piet. Ik als zwarte kater mag mij daar een mening over vormen. Ik heb daar recht op als zwarte kater.

Maar jemig de pemig, het is een onderwerp dat de gemoederen hoog doet oplaaien. Woorden als racisme, cultureel erfgoed....noem maar op het wordt te pas en te onpas te berde gebracht.

Terwijl ik heerlijk op een keukenkastje voor me uit zit te mijmeren bepaal ik mijn mening. Tenslotte mag ik als rechtgeaarde Zwarte Joep een mening hebben in de Zwarte Piet discussie.

Laat ik eens eerst mijn gedachten over Zwarte Piet gaan.


Ik heb eens rondgeneusd, maar bij het ontstaan van de Sinterklaas geschiedenis had de goedheiligman 1 knechtje die in een stom brabbeltaaltje sprak en in een soort pagepakje gehuld was. Dat knechtje was de moorse knecht van de Sint. En het beeld dat wij van die knecht hebben is gebaseerd op de slavernij (die zo'n beetje rond 1850 werd afgeschaft). Dat is ook een beetje de tijd dat de traditie rond Sint en Piet een beetje op gang begon te komen.

Dat hij zwart was omdat hij door de schoorsteen kroop is dus een fabeltje.

Pas in de jaren dertig van de vorige eeuw kreeg de Sint hulp van meerdere knechtjes. Rond die tijd kwam pas de naam "Zwarte Piet" in zwang.

Onder invloed van de immigranten en het jeugdjournaal is de Zwarte Piet de laatste jaren wat gemoderniseerd en werd hij een wat mondigere knecht van Sint. Zwarte Piet heeft zich ontwikkeld!

Als rechtgeaarde zwarte kater ben ik natuurlijk tegen slavernij. Tenslotte ben ik kat en heb ik zelf zo mijn personeel dat dagelijks mijn eten opdient en mijn bak verschoont. Dat hoort ook zo en wil ik ook graag zo houden. Laat het de lezer duidelijk zijn dat ik mijn personeel graag op hun plek hou.

Dat ik zelf zou moeten dienen is natuurlijk uit den boze! Dat behoeft geen toelichting.

Maar als we het dan toch over traditie hebben, laten we het dan ook eens hebben over de Sint. Die witte kerkelijke persoon. Met mijter en tabbert. Daar waar Zwarte Piet zich langzaam emancipeert staat de rol van deze heilig man niet ter discussie.

En is dat terecht vraag ik u?

Het is tenslotte een katholieke heilige. En we weten sinds jaren hoe katholieke "heilig mannen" zich gedragen. In dat licht beschouwd krijgt het woord "Kindervriend"  toch wel ineens een heel andere lading!

En ik bedenk me....die Zwarte Piet redt zich wel. Die ontwikkelt zich door tot een mondige man en stapt uit zijn ape-pakje. Dat kan niet anders. Dat voel ik in mijn zwarte genen!

Maar hoe zit het met die kindertjes op de schoot van de goedheiligman?

Moeten we ons dáár niet eens druk om maken?

Zwart

Het zal de oplettende lezer niet ontgaan zijn. Ik ben zwart. Op een befje onder mijn kin, een vlekje op mijn buik, witte oogleden onder mijn zwarte haar en mijn kale lippen na.
Ik ben echt zwart.

Dat heeft zo zijn voordelen vind ik. Op een donkere ondergrond ben ik niet zichtbaar. Vanuit zo'n positie kan ik bijvoorbeeld mijn pokkenzus genadeloos laten schrikken. Of aanvallen, nog leuker.

Of als ik de kamer uitmoet omdat Kale en Brillevrouw weggaan. Dat is ook leuk. Zeker als ze haast hebben. Dan zit ik rustig in een donker hoekje en dan duurt het even eer ze me zien.

Geweldig! De woordenschat die dan over me uitgestort wordt. Rijp om te melden bij het meldpunt voor racisme, maar het is kostelijk. Toegegeven. Eenmaal gespot dan moet ik benen maken. Maar dat is een kunst die ik dan ook tot in perfectie beheers.

Maar helaas heeft het ook nadelen. Zo ben ik tot de ontdekking gekomen dat Brillevrouw zo heet omdat ze iets op haar neus heeft. 's Nachts heeft ze dat niet en door schade en schande heb ik geleerd dat zij dan niet te vertrouwen is. Hopeloos zelfs.
Als zij 's nachts opstaat, vormt zij een regelrechte levensbedreiging. Zij voor mij en ik voor haar. Want in het begin bleef ik rustig zitten in de wetenschap dat zij om me heen zou lopen.

Niet dus. Ze struikelt over me.  Mij soms pijnlijk rakend en zij soms gevaarlijk struikelend (wel leuk om mijn Haags weer eens op te poetsen, maar dit terzijde).

Tegenwoordig schiet ik, zodra zij opstaat, voor haar weg. Er voor wakend dat ik dat ruim op tijd doe, want anders schrikt ze van me en struikelt dan alsnog.

Vroeger lag ik ook nog wel eens op haar bureaustoel. U raadt het al....een zwarte bureaustoel. Maar dat leverde verpletterend resultaat op. Voor mij dan wel te verstaan. Nu weet ik, zodra ik op haar stoel lig en zij komt binnen, dan spurt ik weg. Ik dank God op mijn blote knieën dat de vloerbedekking bijna wit is. Dat redt me dan. Ze ziet me.

Nee zwart zijn is soms erg pijnlijk.

Forens

Sinds kort heb ik een nieuwe baan en moet ik wat meer treinen om op het werk te komen. Het is even zoeken geweest om de juiste trein te vinden waarbij je een goede aansluiting hebt en bovendien ook nog kans op een zitplaats.

Dat is gelukt. Als doorgewinterde OV-ganger lukt het me rond 7 uur altijd wel een plekje te vinden. Ik zit in de trein richting Schiphol en het publiek dat instapt is divers. Zeer divers.

Over de rand van mijn e-reader heb ik alle kans om mijn medepassagiers te bekijken. Want wat is er nu leuker dan mensen kijken? Zelfs het boek dat ik aan het lezen ben moet het soms afleggen tegen de drang om mijn medemens te bekijken.

Van de week rond Leiden zat ik in een behoorlijk volle trein. Er kwam een stel binnen met een koffer. De vrouw zette haar tas tegenover me en nam daarna afscheid van de man. Even later zat ze tegenover me. Verder zaten er op de twee overgebleven plekjes twee jonge meiden. Al voor de trein in beweging kwam hadden ze alle drie hun smartphone in de hand en ik zag hoe ze zich in hun eigen wereld terugtrokken. Daardoor waren ze geheel niet bewust van mijn gegluur.

Het meisje naast me zat met een verbeten trek op haar gezicht driftig te whatsappen. Zodra er een antwoord op een reactie van haar kwam gingen haar duimen als een volleerde typiste over het schermpje om terug te antwoorden.

Ruzie met haar vriendje dacht ik. En ze was gelet op haar gezichtsuitdrukking helemaal overtuigd van haar gelijk. De ander moest nodig bakzeil halen.

Het meisje schuin tegenover me glimlachte met een glimlach die de coupe oplichtte. Ze bleef met die glimlach naar het schermpje kijken.

Verliefd dacht ik meteen. En ik hoopte voor degene aan de andere kant van de verbinding dat ze snel haar glimlach zou temperen, want ze zag er adembenemend jong, kwetsbaar en mooi uit. Dat zou concurrentie op kunnen leveren!

De vrouw tegenover me kreeg antwoord op een SMS-je en ik zag de tranen opwellen in haar ogen. Steels pakte ze een zakdoekje uit haar tas om haar ogen te deppen. De hele tijd bleven haar ogen waterig staan en moest het zakdoekje weer tevoorschijn worden gehaald.

Verdriet dacht ik meteen. Verdriet dat ze haar nieuwe liefde achter moet laten en afscheid moest nemen van het geluk dat ze beleefd had. Ik hoopte maar dat het tijdelijk was.

Terwijl die gedachten zich aan me opdrongen probeerde ik me ook op te sluiten in mijn eigen wereldje en mijn boek.

Zo 's ochtends vroeg moet ik niet te veel fantaseren natuurlijk!