1 Entebbe naar Lake Mburo 2 en 3 oktober

De vlucht was lang, maar we werden erg verwend. Het helpt toch wel dat Ron frequent flyer is.
We kwamen om half 11 in de avond aan op Entebbe Airport. Opgewacht ook voor een healthcheck. Mensen in witte jassen, mondkapjes voor en rubberhandschoenen aan. Met een apparaatje werd gekeken of er koorts was...ik had 35,9 daar moest de man om lachen en hij liet het me zien op het apparaatje. Verwonderlijk, want ik had het heel warm. Ik mocht gelukkig doorlopen.
Visum, Ugandese shillingen halen, kennismaking met onze gids Peter..en de auto zien die de komende 3 weken bijna ons huisje wordt.
Gately Inn ligt op ongeveer 6 km van Entebbe Airport. Een heerlijk bed, leuk ingerichte kamer en alles op rustiek Afrikaanse wijze gemaakt. Bruintinten, veel natuurlijke materialen. Een fijne regen douche.

Ondanks dat het langs een drukke weg ligt, en dankzij mijn oordopjes slaap ik als een roos. Half 7 als ik uit me zelf wakker word. Het geluid van de vele vogels overstemmen bijna het verkeer en ik zie in de tuin van Gately al een paar bont gekleurde exemplaren voorbij scharrelen.
En ze hebben er een heerlijk ontbijt....bananenpannekoekjes

Voor vandaag staat er een vogelexcursie in de Mamamba Wetlands op het programma. Het is één van de belangrijkste vogelgebieden aan de Noordelijke oevers van Lake Victoria. De vogelexcursie werd per kano gedaan. Het was wel effe wiebelig instappen, maar hetj was de moeite waard. Ook de houten kont die je van de plank waar je op moest zitten kreeg.

Ja we zagen de shoebill. Eerst alleen op grote hoogte, maar al een beetje op de terugweg (terwijl we alsmaar tegen elkaar zeiden "we hebben hem in ieder geval gezien!" ) kregen we de bijna manshoge vogel van dichtbij te zien. Natuurlijk manshoog is licht overdreven, maar wat een joekel van een vogel!
Onderweg eten we matoke met rundvlees, rijst, zoete aardappel, pompoen en avocado. Erg lekker. En goed vullend. Onderweg naar de volgende locatie wat regen en onweer en ik doezel af en toe weg.
We rijden door naar Lake Mburo
Overnachting in Rwakobo Rock met een fantastisch uitzicht vanaf onze cottage. Je hoort hier alleen vogels en koeien, want hier zijn veel mensen veeboeren. Ze hebben prachtige koeien met enorme hoorns. Tijd om een biertje te scoren op het terras bij het restaurant. We hebben er ook weer een prachtig uitzicht

Gepubliceerd met Blogsy

Vakantiekoorts

Die begint al wel te stijgen. Hoe zit het met die staking van Air France, gaat KLM meedoen? Hebben we alle inentingen, alle benodigde stekkers om de apparaten op te laden?

En heb ik alle apps? Want zo tijdens de reis wil ik natuurlijk bloggen, en dat kan natuurlijk bijna nooit online. En die handige vogel app....werkt die naar tevredenheid?

Alles moet getest worden, want even mailen of bellen zit er niet in.
Dus komende periode maar even oefenen.

Maar deze app lijkt te werken!

Gepubliceerd met Blogsy

Tellen

Het is weer eens zo ver. Brillenvrouw en Kale zijn aan het tellen. Alles wordt afgewogen en afgemeten. Recepten worden aangepast zodat ze binnen het dagtotaal blijven.
En zondagsochtends gaan ze op de weegschaal staan.
En ze zijn tevreden met het resultaat, dat merk ik aan ze.

Het heeft even geduurd eer ik begreep waar ze het over hadden, maar ik heb het door. Ze doen aan de lijn.

Volslagen belachelijk natuurlijk, want waarom zou je aan de lijn doen. Laten ze een voorbeeld aan mij nemen. Ik heb een voorbeeldig slank figuurtje en ik roof werkelijk alles wat los en vast zit.

Dat laatste doe ik vooral om Kale en Brillenvrouw duidelijk te maken dat ze me substantieel te weinig voeren. Maar het is tegen dovemansoren. Inmiddels zijn alle kastjes voorzien van kindersloten en lukt het me niet meer om die open te trekken. Ik ben daarom aangewezen op de restjes die ze in de keuken achterlaten.

Helaas zijn ze inmiddels ook zo getraind dat ze na het koken de keuken meteen opruimen. Ik moet het doen met de flintertjes die op de grond zijn gevallen. De restjes groente in het putje van de gootsteen zijn voor mijn pokkenbroer. Die is vegetarisch.

Maar goed hier dan een recept van wat ze van de week aten. Brillenvrouw nam minder dan de helft van de schotel (60 gram pasta) en een dergelijke portie is 13 pro-points. Kenners begrijpen wat zij bedoelt. Het zegt mij natuurlijk niets, maar ik heb het ook niet nodig.

Vegetarische ovenschotel 
200 gram vegetarisch gehakt (voor de vleesliefhebbers kan dit vervangen worden door 140 gr tartaar)
1 dessertlepel olie
zout, peper
anderhalve paprika in blokjes
1 ui gesnipperd
knoflook fijngesneden
blik tomatenblokjes
60 gram geraspte 30+ kaas
4 el magere kwark
Italiaanse kruiden
theelepel bouillonpoeder.
130 gram volkoren macaroni

Fruit de ui en knoflook zachtjes in de olie. Voeg het vega-gehakt toe en daarna de blokjes paprika.
Voeg de kruiden toe. Blijven roeren want bakken in zo'n kleine hoeveelheid olie vraagt om aanbakken als je niet oplet
Kook de macaroni volgens de aanwijzingen op het pak, verwarm de oven voor.
Dan de tomatenblokjes toevoegen bij het groente vega-gehaktmengsel. Breng op smaak met de bouillon-poeder, zout en peper. Laat even pruttelen.
Maak ondertussen een papje van de kaas en de kwark. Doe het groente prutje en de pasta in een ovenschotel. Doe het kaas mengsel er over en laat het in 20 minuten in een voorverwarmde oven een goudbruin korstje krijgen.

Serveer er een lekkere vegetarische salade bij, dan is mijn pokkenbroer ook weer blij, want die schotel ging schoon op.

Bezoek

Vanmorgen vroeg zat er een vreemde in mijn tuin. Het was nog donker, maar ik zag hem goed. Een zwarte kater die nieuwsgierig mijn woonkamer stond binnen te gluren.

Hoogst irritant kan ik u zeggen!

Ik probeerde de ramen op sterkte en al gauw werd ik door Kale en Brillenvrouw de kamer uitgebonjourd. Ik had ze wakker gemaakt en daar worden ze altijd humeurig van.

Balen dat ik er werd uitgezet, want nu heb ik niet gezien hoe die bezoeker de tuin weer is uitgekomen. Hoe hij langs die netten is gekomen.

Langs die netten komen is iets dat ik al jaren probeer en wat me nog steeds niet lukt. U ziet me hier in de begintijd van die netten. Toen had ik nog hoop te kunnen ontsnappen aan die snertzus van me. Op jacht te kunnen gaan naar die sappige duiven die hier altijd in de boom hangen, net buiten bereik.

Maar die hoop heb ik inmiddels opgegeven.

De netten zijn inmiddels overwoekerd door druif, klimop, witte regen en klimroos, maar het lukt me nog steeds niet om er langs te komen.

Die bezoeker is het dus wel gelukt.

Hoogst irritant!

Herinnering

Vandaag, terug fietsend naar Delft stonden er halverwege op het fietspad twee bromberijders op het fietspad een sigaretje te draaien.

Midden op het fietspad natuurlijk, want de rest van de wereld dient rekening met de ander te houden.

In het voorbij fietsen moest ik aan mijn vader denken.

Aan die dag dat hij thuis kwam, met een gaatje in zijn overhemd.

Half lacherig, maar ook opgelucht.

Hij was aan het brommen op weg naar huis en stak een sigaretje op. Tot hij ineens een steek op zijn linker borsthelft kreeg.

Wilde paniek bij hem.

Een hartaanval dacht hij. Hij stopte de brommer en betastte zijn linker borstpartij.

Om tot de ontdekking te komen dat de vuurkegel van zijn sigaret zijn jas was binnengewaaid en een gaatje in zijn overhemd en een schroeiplek op zijn linker borst had gevormd.

Opluchting bij mijn vader.

Maar niet bij bij mijn moeder die nijdig was dat zijn overhemd vernield was.

Rudolf

Nee, het gaat niet over die kok bij 24 kitchen.

Het gaat over Brillenvrouw. Gister gebeurde het. Met haar natuurlijke handigheid en gratie liep zij naar boven. Met een kopje thee.

En ineens hoorde ik die bonk....een doffe plof.

U ziet aan mijn gezicht wel dat ik schrok.

Na enige aarzeling, mijn snertzus, Kale en ik keken elkaar aan en uiteindelijk gingen wij naar boven.
Mijn snertzus en ik een beetje sluipend achter Kale die wat voortvarender te werk ging.

Daar lag Brillenvrouw zonder bril.

Tegen een deur.

Met een neus als Rudolf.  Vannacht maar tegen haar aankruipen, dat heeft ze wel nodig denk ik zo.

Ojojoj.

Maatje

Zo noemde mijn oom zijn moeder altijd.

En het past wel voor wat ik wil zeggen. Want 13 jaar geleden raakte ik mijn maatje, mijn hartsvriendin, mijn moeder kwijt.
Toen ik vannacht wakker schrok van iets, was mijn eerste gedachte "God mam, wat mis ik je nog steeds....

13 jaar al weer zonder jouw humor, zonder je relativeringsvermogen, zonder jouw interesse in mij,  zonder jouw onvoorwaardelijke liefde. Nu ja meestal dan onvoorwaardelijk, maar altijd konden we het daar over hebben.

Onze relatie is niet altijd goed geweest. Pas toen je de stap zette om weg te gaan en een punt te zetten achter 28 jaar huwelijk, pas toen werd onze relatie hecht.

Wat deelden we veel, onze belangstelling voor kunst, voor muziek, politiek, voor mooie spullen, voor mensen bekijken. Onder het genot van een wijntje losten we alle grote en kleine problemen samen op.

Tijdens de koffie verbouwden we huizen tot paleizen, vielen we kilo's af en naaiden we hele garderobes. Ik heb nog steeds stofjes liggen die ik van jou kreeg.

Jouw dood heeft me doen beseffen dat het verlies van een geliefde gewoon echt fysiek pijn doet. En nu 13 jaar later moet ik zo af en toe nog heel hard om je huilen.

Gewoon....omdat ik je zo mis"