Bloemen

Eigenlijk is dit een ode aan schatje.

Want toen schatje en ik elkaar net leerde kennen vertelde ik hem dat ik dol was op bloemen.

En sinds die tijd koopt hij elk weekend een bos bloemen voor me.

Elk weekend.

Tenzij ik zeg "nee schatje, ze gaan echt nog wel een weekje mee"

Dat verdient toch wel eens een pluim niet waar?

Elk weekend staat er weer een verse bos bloemen in huis.

Terwijl ik de bloemen in de vaas zet hoor ik Oma wellustig zeggen "Laat de arremoe de pest maar krijgen"  Oma neemt dan wellustig een hap uit haar Bosche Bol.....en ik snuif wellustig aan mijn prachtige bloemen.

Een geniet-moment ...elk weekend weer.

Machine en bijna Kerst

Zo'n 20 jaar geleden kocht ik mijn eerste keukenmachine, een Moulinex. Ik kreeg er meteen een keuken bij.

Natuurlijk was dat andersom, maar geef toe....dat klinkt niet zo leuk.

De keuken bleef achter in het huis dat we weer verkochten, de machine verhuisde mee. Het ding perst sinaasappeltjes uit, snijdt (rode) kool binnen een mum van een tijd in prachtige reepjes. Het klopt slagroom, maakt deeg, zanddeeg, zandtaartdeeg.  Het doet mega veel voorbereidingen. Hij blendert de heerlijkste smoothies bijelkaar. En klopt eiwit megastijf. Hij klopt, hij mixt, hij kneedt en hij snijdt.
Het gros van de onderdelen kan gewoon in de afwasmasjien. Ideaal!

Maar hij wordt wat sloom.

Ja dat mag. 20 jaar voor een elektriek apparaat is best een hele periode.

Maar wat koop ik hierna?

Ik geef toe....al jaren geil ik op de kitchenaid. Prachtig ding, maar meer dan een mixer is het volgens mij niet. Met een krachtige motor weliswaar, maar volgens mij raspt of snijdt ie niets. En hij is duur. Maar ook heel mooi natuurlijk. Dat dan weer wel.

Sinds mijn spit ben ik fervent aanhanger van 24kitchen. Rudolph (die ondanks mijn vooroordeel zojuist vader is geworden van een wolk van een zoon) heeft een kitchenaid.

Maar een van mijn andere favorieten Roger van Damme, die doet aan Kenwood. En hij maakt er de prachtigste toetjes mee. Toetjes waarvan ik nu al weet dat ik ze nooit zal maken, want ik ben niet zo van de toetjes. Maar het zijn prachtige toetjes. En hij gebruikt er een prachtig apparaat voor.

Gelukkig ziet de Kenwood er ook mega-mooi uit
En gelukkig wordt de Kenwood ook goed beoordeeld, dat doet mijn gadget-snob-hart ook wel goed.

Dus...ik weet het nog niet.
Mijn oude Moulinex (waar ik de keuken bij kreeg) doet het gelukkig nog. Dus ik heb nog wel even de tijd.

Maar tips zijn welkom!

In to facebook

Brillenvrouw was gisteren in de zevende hemel. Dat merkte ik wel.
Lekker eten maken en gezellig bijkletsen met vrienden dat blijft toch altijd leuk vindt ze.
En ik vind dat ook wel. Ik krijg dan alle aandacht. Ik paradeer over tafel, mag op allerlei schoten zitten en ik word lekker aangehaald.

Maar terug naar Brillenvrouw.

Dankzij Facebook kreeg zij iets lekkers van het bezoek. Want het bezoek had op Facebook gelezen dat Brillenvrouw zojuist de laatste had opgemaakt.

Truffels.

Die boeien mij in het geheel niet. Truffels. Ik snap niet wat zij er aan vindt. Maar Brillenvrouw was verguld met het doosje. Het staat nu ook naast haar kopje koffie en keurend bijt zij door de chocolade heen. Rare geluidjes maakt ze erbij.

En ineens had ik het. Ik moet ook op Facebook! Ik kan dan melden dat mijn kattenmelk alweer een jaar op is. Ik lust wel nieuwe kattenmelk hoor! Want als ik op Brillenvrouw en Kale moet wachten?

Vroeger heb ik me al eens verdiept in de computer. Verdiept in het hoe en waarom van het beeldscherm wel te verstaan.  Dat ging best aardig. Het wordt tijd dat ik de muis ga beheersen. Dat ligt mij vast wel....muizen. Maar ik zie op tegen het toetsenbord.

Maar kattenmelk dat blijft wel fijn natuurlijk. Oefenen dus!

De geur en het geheugen

Brillevrouw gaat een oud en beproefd recept maken. Terwijl de geuren van dit recept door het huis heen gaan denk ik terug aan mijn jeugd. Dat doen geuren. Je ruikt iets en je bent weer ineens die leuke kitten die net uit het asiel is.

Ik lig lekker te doezelen in het zonnetje. Blij dat ik uit het asiel ben gehaald, want daar was het maar niets. Jammer dat Kale en Brillenvrouw ook die pokkenbroer en een theemuts meenamen. Dat was minder.

Je ziet aan mijn glimlach dat ik snode plannen had voor die theemuts. En dat is gelukt. We hebben haar het huis uitgepest en ik heb van Brillenvrouw gehoord dat ze binnenkort gaat emigreren.

Mooi!

Maar dan nu het recept van die Thaise vis

400 gr kabeljauwfilet
3 el nam pla
7 djoeroekperoetbladeren
5 el verse fijngehakte koriander
1 ui fijngesnipprd
4 teentjes knoflook fijngehakt
2 rode pepers, schoon en in ringetjes
2 stengels sereh schoon en in stukjes van 5 cm
1 tl trassi
1 tl laos
1 tl kerrie
0,5 tl koenjit
1,5 dl kippenbouillon van een blokje
1 tl bruine basterd suiker

Ovenschaal

Verwarm de oven voor (200 gr voor een gewone of 180 gr  heteluchtoven).

Kneus de stukjes sereh met het platte deel van je mes. De helft van de koriander wordt gebruikt om het gerecht mee te garneren. Houd dit apart. Doe de rest in een ovenvaste schaal en meng het goed door elkaar heen. Leg hier de vis op. Laat in de oven gaar worden (15 tot 20 minuten afhankelijk van de dikte van de vis)

Lekker met rijst (basmati). Serveer er een salade van komkommer bij.

Ik fruit de ui, knoflook, trassi en droge specerijen altijd eerst even aan. Dan komen de smaken lekker los. Soms doe ik er ook nog wat garnaaltjes over.

Perfectie?

Brillevrouw heeft weer iets gelezen, ik zat naast haar en kon dus meelezen:

"Gewone, gezonde mensen worden steeds krampachtiger in het voorkomen van pijnlijke ervaringen en het streven naar geluk en perfectie.  Als mensen zouden inzien dat het oncontroleerbare het leven juist boeiender maakt zouden ze soepeler door het leven zeilen en minder beroep hoeven doen op psychiaters."

Het was een artikeltje in het Volkskrant magazine dat handelde over het "Onderhandelhuwelijk"  In het betreffende artikel werd het gebruikt om de huwelijken van 30-ers te typeren. Stellen die en carrière hebben en kinderen en een druk sociaal leven en plezier in hun vrije tijd willen hebben en.....
Maar bedacht ik me, zou dit zinnetje niet op ons allemaal van toepassing zijn?

Het idee van maakbaarheid van het leven en het vermijden van pijn en narigheid. is dat niet iets dat op een gegeven moment in ons aller leven is geïntroduceerd? Zodra we iets bemerken dat die maakbaarheid van het leven in de weg staat, of zodra we iets opmerken dat geluk in de wegstaat, wordt het benoemd. Ik beperk mij nu alleen even tot kwesties van geestelijke of psychische aard.

Hyperactief, ADHD, depressief, hypersensitief, hoogbegaafd, oververmoeid, ADD, manisch minimal brain dammage, autisme.......het zijn termen waar we vandaag de dag mee doodgegooid worden. Lijken ze meer voor te komen dan vroeger?

Toegegeven, het zijn aandoeningen waarvan je, als je ze in ernstige mate hebt, behoorlijk veel last kunt hebben. Niet alleen jijzelf, maar je omgeving ook.

Maar vanuit mijn positie hier in de zon lijkt het mij toch ook wel eens dat deze aandoeningen gebruikt worden als excuus.....
Ik bedoel....we zijn allemaal schepsels met onze beperkingen. Maar vandaag de dag is alles wat je leest, ziet en hoort, doortrokken met het idee dat je je leven zelf kunt beïnvloeden. Is je leven niet perfect, dan doe je iets verkeerd.

Maar is dat zo? Het lijkt tegenwoordig wel alsof alleen perfectie telt.

En ben je niet perfect, dan wordt gezocht naar een excuus als verklaring van de smet op perfectie. Want niets menselijker dan de schuld bij iemand of iets anders te leggen.

Maar het leven is niet perfect. Het leven is niet "groots en meeslepend", het leven is soms gewoon en saai, of zelfs ronduit vervelend en pijnlijk.

En wie weet hebben we die niet perfecte periodes gewoon nodig om op de goede tijden extra te genieten van het feit dat we het windje mee hebben.

Maar...alleen katers zijn perfect en zelfs die worden door de mens naar de dierenarts gebracht om "geholpen" te worden. Maar waar ik nu mee geholpen ben, dat heeft Brillevrouw me nooit kunnen uitleggen.

Dat zit ik mezelf in deze fietstas gewoon ook nog steeds af te vragen....waarmee...WAARMEE dan ben ik geholpen??

Consuminderen

Sommige blogjes die ik volg gaan over consuminderen. Inmiddels volg ik er nog nog maar één of twee, want sommige van die blogjes gaan echt alleen maar over geld. En hoe je kunt beknibbelen en besparen. En da's mij een beetje te beperkt.

In één van die blogjes las ik de zin  "consuminderen is meer uit minder halen" en ineens deed ik een sprong terug in de tijd. Ik moest ineens weer aan mijn oma denken.

Het goede mens had alleen AOW en ook in die tijd betekende dat al geen vetpot. Maar mijn oma redde het op haar AOW.

Mijn oma had gouden uitspraken. Eén daarvan was "Laat de arremoe de pest maar krijgen!!"  een gevleugelde uitspraak als zij wellustig een hap uit bijvoorbeeld een moorkop nam. Als ze koekjes kocht, dan waren het altijd roomboterkoekjes van een banketbakker. Van een banketbakker die zelf nog koekjes bakte. Het beleg dat zij op brood nam was luxe. En ze belegde niet zuinig, want je moest er wel van kunnen genieten zei ze.

Het lukte haar ook nog om te sparen. De laatste jaren van oma's leven hield mijn moeder een schuin oogje op haar financiën. Om in de gaten te houden of er geen betalingen over het hoofd werden gezien. En ik weet nog goed dat mijn moeder af en toe mijn oma de stad in sleepte om iets leuks voor zichzelf te kopen, of om iets gezelligs te doen. Zoveel zette ze soms opzij. "Voor de kinderen" zei mijn oma dan. Waarop mijn moeder een beetje kribbig tegen haar zei dat ze liever had dat ze iets leuks deed voor zichzelf, want de kinderen hadden het ruimer dan oma.

Nee oma verstond de kunst van meer met minder doen, en vooral ook van het genieten van de geneugten van het leven.

Nog steeds gebruik ik oma's uitspraak. Niet dat ik het arm heb, integendeel. Ik voel me erg rijk. Maar voor mij vormt die zin de inzegening van een geniet-moment.
En da's dan ook een mooi moment om weer even aan oma te denken !

Er zijn zo.....

Er zijn zo van die periodes. Je maakt iets vervelends mee op je werk, schatje is weer eens op reis, er overlijdt iemand ineens heel onverwacht, je voelt je even heel alleen...

Dan weet ik het gewoon even niet. Geen penseel op het doek.....geen tekst voor mijn blog.

Gewoon even niets....