Budongo Forest naar Hoima 19 aug

We overnachtten in de Budongo Eco Lodge. Een leuke lodge. Wel een beetje sombertjes omdat het helemaal van hout gemaakt is en het midden in het bos ligt. Dus weinig lichtinval.
Maar wat een mooie vlinders, maar bosvlinders zijn erg snel, en het licht werd al snel slecht toen we er eenmaal waren. Eén vlinder lukte wel, in het echt leek het net een blaadje op ons kozijn. Maar het was echt een vlindertje.
‘s Nacht werd het echt noodweer. Regen. En ik bedoel regen! Goed het zijn de tropen, maar we zitten buiten het regenseizoen en een bui duurt meestal nooit lang. Nou…for get it! Het goot uren, en af en toe echt mega-hevig. En het onweerde. En terwijl wij in onze eco vriendelijke lodge onder een golfplaten dak lagen (waardoor horen en zien je verging met de bui) bedacht ik me dat de chimps niet van regen houden en dus wel een ochtendhumeur zouden hebben tijdens onze trekking. Want in de ochtend zouden we een chimpansee trekking doen. Nou dat werd een teleurstelling. Toegegeven, we zagen een donkere vlek hoog boven in de boom en ik zag een vrouwtjes chimp uit een boom storten, maar het ging zo snel dat een foto er niet in zat. De helft van het gezelschap heeft de chimp niet eens gezien….of alleen haar lichte kont. Ik liep gelukkig dicht achter de tracker,  dus ik was denk ik de enige die het hele beest heeft gezien…kop en al.
Budongo Forest is een onderdeel van Murchisson Falls National Park. Het is het grootste mahoniebos ter wereld. De bomen kunnen hier wel een hoogte van 80 meter krijgen. Het oppervlakte van het bos is 460 km.Dat is bijna net zo groot als Andorra.

En daarna de wandeltocht naar die k-apen. Die benaming is ontstaan tijdens onze pogingen om fit te worden voor deze reis. De berggorilla’s heten niet voor niets berggorilla’s. Een goede conditie wordt gevraagd. En mijn spit gooide roet in het eten.  Hadden schatje en ik de maand voor we op pad gingen geen zin in aquarobics, dan zeiden we “denk aan die k-apen” en we gingen. Hadden we trek in een wijntje bij het eten, dan zeiden we, juist u raadt het al !
Goed, om de draad van mijn zin weer op te pakken, die tocht was wel heel mooi. En afgezien van het staan (om te luisteren) had ik geen last van mijn rug. En het ging kris kras door het bos. Geen keurige paadjes, maar echt tussen de lianen door. En het ging goed. Dus het spartaanse regime om mijn spit te boven te komen heeft zijn vruchten afgeworpen. En de tocht ondanks dat we die kut-apen amper zagen was wel heel mooi!
Daarna reden we door naar Kontiki Hotel. Die tocht nam iets meer tijd in beslag. Het noodweer had effect gehad op de wegen. Maar Gerald reed ons er doorheen. En bracht ons veilig naar onze plek van bestemming. Plaatjes volgen later

Budungo Forest 18 aug

Eerst een gamedrive in Murchisson Falls. Met het pontje gaan we naar de andere kant van de Nijl, waar ook het hele landschap verandert. Gerald blijft vriendelijk en daardoor dringt het niet tot ons door dat we op een schema rijden. Het pontje dat gehaald moet worden vertrekt om 7 uur. Dus moeten we om half 7 op pad. De avond er voor bestelden we al ons ontbijt om 6 uur, maar we waren duidelijk niet de enige die met het pontje gingen dus het was pas kwart voor 7 eer we klaar waren. En ondanks laagvliegen misten we het pontje. Normaal gesproken duurt het 2 uur voor de volgende gaat, maar bij drukte wordt een extra tocht ingelast. En jawel. Het was druk. Dus konden we met 3 wagens rond half 8 over. Normaal gaan er wel zo’n 8 voertuigen op, passagiers worden los meegvoerd.

De game drive was leuk. Veel rustiger dan in Tanzania. Vaak waan je je de enige in het park. Maar toch…als er ineens parende leeuwen worden gespot, dan wordt het toch wel druk en staan er ineens 3 jeeps bij.

En dat paren is weliswaar iets dat je niet vaak ziet, maar die volle drie seconden die het duurt, zijn ook weer zo voorbij. Dus ik ben blij dat de foto’s lukten! Maar geef toe de leeuwin kijkt een beetje met een blik van “is dat alles?”

‘s Middags maakten we een wandeling naar de top van de watervallen in Paara. Echt indrukwekkend om te zien hoe het water zich door de kloof heen perst. Onze gids maakte deze tocht 4 keer op een dag. En dat was wel aan hem te merken, hij zweette overvloedig. Want als het zonnetje eenmaal doorbreekt dan is het hier ook echt heet! En dan lopen, naar boven, op het heetst van de dag, da’s best zwaar! Een keer vond ik het eng. Een redelijk stijl stukje en het idee dat als je valt, je meteen een stuk de diepte in dook. Maar ik mocht de stok van de gids lenen (alles beter dan die mzungu sjouwen dacht hij waarschijnlijk) en dat maakte het een stuk eenvoudiger.

Later op de dag richting Budungo, we overnachten in Budungo Eco Lodge.

Murchisson Falls National Park 16 en 17 aug

De vlucht naar Entebbe ging via Kigali met wat vertraging. Dankzij Goldmember Ron werden we tot aan Kigali  bij de nooduitgang  gezet. Meer beenruimte! YES!
Heerlijk naar Incredibly loud and extremely noisy(wat is Sandra Bullock toch een goed actrice en wat blijf ik Tom Hanks toch irri vinden. Gelukkig deed hij maar een paar dagen mee in die film!) gekeken en nadat ik was uitgesnotterd naar Chimpanzee. Om al vast een beetje in de stemming te komen.
Eenmaal in Entebbe ging alles redelijk vlot. Helaas was Ron’s reistas kapot dus met oog op de reisverzekering maar aangifte gedaan. Samsonite heeft nu echt definitief afgedaan bij mij. Waarom zoveel betalen als het net zo snel kapot gaat.  De aangifte had wel wat tijd nodig. Maar gelukkig was onze transfer naar The Entebbe guesthouse er nog niet vandoor. Gerald. Die blijkt voor de komende periode onze steun en toeverlaat te zijn.
We waren tegen half twaalf in de avond pas op de kamer, en hoewel we om 8 uur al weer op pad gingen toch maar even een biertje om de reismoeheid weg te slobberen. Even bijkomen.
De guesthouse was simpel maar prima, de mensen erg vriendelijk. Ik ontbeet met een bananapancake. Niet zoet, maar daardoor wel erg lekker.  De koffie was niet bie, maar ach genoeg om op gang te komen.
De rit naar Murchissonfalls ging via Kampala en ondanks een sluiproute toch een chaotische weg. Maar wat een belevenis. Ogen en oren tekort om alle indrukken op te doen. Tanzania is heel toeristisch, wij zijn hier vaak de enige Mzungu. Iets dat mij toch wel onzeker maakt. Maar Gerald legde uit dat Mzungu wel een blessing is, dus iedereen probeert onze aandacht te trekken. En je kunt gewoon de jeep uit zonder dat je overvallen wordt door mensen die van allerlei zaken aan je proberen te slijten. Op weg naar Murchisson Falls stoppen we bij een marktje waar Gerald bananen koopt.  En wij even onze benen strekken. Paar fotootjes schieten.
En bonen voor de beanbag. In een supermarkt. Ook leuk.
Daarna bezochten we  Ziwa Rhino Sanctuary . Erg leuk, neushoorns op zo’n15 meter afstand…geweldig. En de uitleg erbij was ook goed.
We overnachten in Niles Safari Camp, een lodge dat een prachtig uitzicht over de Nijl biedt. Echt geweldig. Terwijl ik dit zit te tikken stuitert er een groep vervet monkeys over het terras naar achter. Deze lodge is klein, 10 stellen kunnen er zo’n beetje in, dus die vonden het wel een leuke belevenis om dat mee te maken  Het terras ligt aan de Nijl. Mega mooi uitzicht, en het gebrul van kikkers en neushoorns op de achtergrond.  Vogels fluiten, krekels tsjirpen en de zon gaat om even over 7 langzaam onder. Over een half uur is het pikkedonker! Ron staat vogels te spotten en nijlpaarden te begluren!

Bevolkingsonderzoek

Tsja ... teruglezend had ik het toch niet helemaal goed verteld.

Ik was dus opgeroepen voor het bevolkingsonderzoek. En dat was dus niet goed. Ik moest voor nader onderzoek naar het ziekenhuis.

Opnieuw foto's, die niet uitsluitend waren....dus een echo....ook niet genoeg en daarna puncties.  En daarna wachten voor de uitslag.

Dat was wat me sowieso opviel in het ziekenhuis, afspraak om 9 uur. Arts komt om 9u15 binnen rennen. Joh....het spreekuur loopt uit! (Geloof me....vorig jaar was dat EXACT hetzelfde. En het lager opgeleid personeel eromheen mocht de schade opvangen.


Maar enfin....na 4 uur van platten, prikken en wachten wist ik het. Ik was weer ok bevonden. Maandag nog ff nabellen.Maar so far so good!

YESS!

Bevolkingsonderzoek

Tsja, je hebt de leeftijd en dan volgt daar de uitnodiging om je te melden bij de borstenbus. De tietentrasher.

Met de ziekte in je lijf. Want die mammogrammen dat is geen pretje, als teelbalkanker doodsoorzaak nummer 1 zou zijn onder mannen. En de tietentrasher zou het enige apparaat zijn om dat op te sporen...geloof me, dan was er door de heren onderzoekers al lang een ander apparaat  uitgevonden.

Ik heb mijn hoop in deze geheel en al gevestigd op de nieuwe lading ambitieuze vrouwen in de wetenschap. Zij zullen een tiet-vriendelijk apparaat uitvinden om borstkanker op te sporen

Tot die tijd zal ik me moeten behelpen met de tietentrasher. En donderdagmiddag weet ik meer. Ik ga er van uit dat het goed is, maar het blijft toch spannend.

Ebola

Binnenkort start onze vakantie. Zo te zeggen naar diep zwart Afrika. Naar Uganda. Leeftijdgenootjes schiet meteen het mopje over Idi Amin te binnen (Wat is het verschil tussen een voetbal en Idi Amin....juist de ene is een leren knikker en de ander is een klere ni....)

Maar goed. We gaan naar Uganda voor de berg-gorilla's. Al voor ik beren in Alaska wilde zien wilde ik al apen in Afrika zien, maar het blijft een instabiel continent. Toen ik nog in de bomenbuurt woonde hadden zus en ik een tocht naar Zuid-Afrika gepland. Maar een lekkend dak en onvoldoende liquide middelen aan zus haar kant om dat op te vangen gooide roet in het eten. En daarna was het land te instabiel om met 2 vrouwen alleen te verkennen (werd ons van alle kanten verzekerd).

Maar met schatje ging ik een paar jaar terug mee op zijn dienstreis in Zuid-Afrika. En schatje was verkocht. We gingen daarna naar Tanzania en naar Zanzibar en het beviel ons. En zo gaan we dit jaar naar Uganda en naar Rwanda.

Voor de Chimps....en de Gorilla's.

Maar nu is er Ebola.  In Uganda.

En de discussies vieren (een paar weken voor vertrek) hoogtij.

Een annuleringsverzekering dekt alleen persoonlijk tegenvallende zaken (overlijden van dierbaar familie-lid, verlies van je baan, verkoop van je huis). Maar het dekt niet Ebola in het ontvangend vakantie land.

En deze vakantie is duur. En we leven er al een tijdje naar toe. Het risico volgens het RIVM verwaarloosbaar. (even de reclame wegklikken)

Maar ja, er zijn 16 doden en flink wat besmettingen.......en Ebola is hyper....HYPER besmettelijk.

We houden het in de gaten! En ons reisbureau heeft al gemeld dat als er een negatief reisadvies komt alles geannuleerd of verschoven kan worden.

Kipgehakt sambal

Dit recept baseerde ik op een recept uit een surinaams kookboekje. Jaren geleden alweer. Zolang geleden al dat ik eigenlijk niet wil uitrekenen hoe lang geleden dat al weer is.
Volgens mij was het recept gebaseerd op gewoon rundergehakt. En daarmee is het ook lekker. Maar kipgehakt heeft mijn voorkeur.
 
Ik maak het ook wel met sojabrokjes, of met van die vegetarische gehakt die je gewoon bij Appie kunt kopen.
Je kunt het zo pittig of mild maken als je zelf wilt. Je kunt verse specerijen gebruiken of de gedroogde. En het smaakt elke keer weer anders.

• 1 ui gesnipperd
• teentje knoflook uit de knijper
• 1 el gedroogde indonesische kruiden (koriander, komijn, gember, laos noem maar op)
• als je van wat vissigs houdt wat trassi
• een flinke schep sambal (ik gebruik altijd badjak extra heet van Koningsvogel)
• als je echt van heet houd doe je er nog een gesnipperd madamme Jaenette peper bij.
• 250 gram (vegetarisch) (kip)gehakt
• Een scheut ketjap manis sedang
• een kneepje ketchup.
• 1 el citroensap

Fruit de uien zachtjes met de kruiden (en evt de trassi). Tot alles lekker ruikt. Doe er dan de knoflook (en evt de peper) bij en fruit zachtjes even mee. Voeg dan het gehakt toe en bak het rul. Voeg de sambal, ketchup, citroensap en ketjap toe. En evt een klein beetje water. Roer goed door.
Laat het op laag vuur sudderen. 10 minuutjes is meestal wel genoeg. Maar het mag ook wel wat langer.

Lekker met rijst en een zoetzure komkommersalade, of roergebakken spitskool.